Tropisch Koninkrijk...

In de Fundatie is momenteel de tentoonstelling 'Tropisch Koninkrijk' van kunstenaars die wonen en werken op de Nederlandse Antillen. Een gevarieerde en mooie tentoonstelling, vind ik. Van een aantal kunstenaars wil ik wat laten zien op mijn blog. Ik ben onder de indruk van hun werk. Allereerst waren er sieraden van Evelien Sipkes (klik).
Dit kunstwerk 'bone lace', bestaat uit schijfjes bot met linnen aan elkaar gezet tot een halssieraad.

Links zie je 'bone lace', rechts 'bridal coral'.

Het werk bestaat uit porselein en pareltjes. Zo mooi gemaakt!

'clams'

'clams', ik raakte niet uitgekeken...

'a breast or 87', in ons leven worden we geconfronteerd met moeilijkheden, verdriet en uitdagingen. De grootste uitdagingen kunnen de grootste gaven leveren:  in moeilijke tijden leren we wie we werkelijk zijn. Elke borst in deze ketting staat voor ontbering...

 

Aan de achterkant van 'a breast or 87', niet direct zichtbaar, heeft de kunstenares gevoelens weergegeven die door de ontberingen aangeboord kunnen worden: liefde, vrede, eerlijkheid, vertrouwen, compassie...

Heleen Cornet (klik) woont en werkt op Saba. Ze vindt de inspiratie voor haar werk in de natuur in haar omgeving.

Het licht en de kleuren in haar schilderijen zijn prachtig...

Mocht je in de gelegenheid zijn om deze tentoonstelling te gaan bekijken: doen! Dat kan nog tot en met 16 maart.

Museum 'De Fundatie'...

In Zwolle ga je natuurlijk naar de handwerkbeurs museum De Fundatie (klik).
Het museum is in de afgelopen jaren ingrijpend verbouwd en werd in de hoogte uitgebouwd met Het Oog zoals het museum de uitbouw zelf genoemd heeft.

Het dak is bedekt met duizenden tegeltjes, die allemaal aan de achterzijde beschreven zijn: een boodschap, handtekening, wens of zomaar een naam (klik). Tijdens de verbouwing van het museum zijn er verschillende dagen geweest waarop je een tegel kon 'versieren'.
Alle tegeltjes herbergen voor de eeuwigheid - nou ja - dus hun geheime kant!
Genoeg voor de deur gedraald: we gaan naar binnen...

Door Het Oog kijk je zo over Zwolle uit. In mijn studententijd woonde ik ruim vier jaar in Zwolle en ik zag veel oude bekenden...

Magnifiek gemaakt!

Er was een groepje dames van de Red Hat Society (klik), die uitleg kregen over de stad Zwolle...

De Gouden Vredesduif van Marthe Röling (klik) is weer terug 'op het oude nest', tijdens de verbouwing van het museum verbleef de duif elders...
In mijn volgende blogje gaan we kunst kijken in het museum...

Het Engelse Werk...

Ga je mee wandelen in Het Engelse Werk, een prachtig park vlakbij Zwolle? Het ligt aan de uiterwaarden van de IJssel, vanwaar je een prachtig zicht hebt op de nieuwe spoorbrug, die hoog boven het landschap zweeft...

In het park voel je - ondanks de kou - het naderende voorjaar. Niet alleen het mooie licht, maar ook de kwinkelerende vogels, waaronder spechten die te horen én te zien zijn, beloven dat het voorjaar er aan komt...

Tussen de bomen staat het enorme wiel, waarvan ik de functie niet weet. Even was ik weer terug in de tijd...
Begin jaren tachtig deed ik mijn opleiding in Zwolle en woonde er op kamers. Bij mooi weer fietsten we over de fietsspoorbrug via Schelle en de dijk naar Het Engelse Werk. Liggend in het gras, in de buurt van het grote wiel, zijn er heel wat boeken gelezen en tentamens voorbereid...

We lopen verder over een bruggetje. De eendjes komen hoopvol op ons afgezwommen en snateren om brood, ondertussen het water in beweging zettend...

Dat levert prachtige weerspiegelingen in het water op...

De bomen in Het Engelse Werk (klik) staan stevig verankerd, het park dateert uit 1830. Wie weet hoe oud deze boom is... Het park is in Engelse stijl aangelegd, dat verklaart de naam. Het aangrenzende Spoolderbos werd aangelegd in de periode dat ik in Zwolle woonde en was toen nog niet toegankelijk...

Vlakbij het water ligt deze helemaal gave, maar dode gans. Het verenpak stoot het water goed af...

Een gans heeft dus wel tanden!

De sneeuwklokjes beginnen voorzichtig te bloeien. Binnenkort is het een zee van wit tussen de bomen...
We gaan naar de stad, daarover later meer!

Kleurenfeestje...

Vandaag reisden jongste zusje en ik af naar de Hertogshoeve (klik) in Rijpwetering voor de 'Show & Tell' van Betty Prins (klik). Na de gastvrije ontvangst door Karen in haar prachtige keuken, stonden de manden met quilts al klaar...

Op de achtergrond in de keuken, zie je nog net Monica (klik), al 40 jaar vriendin van Betty. Zij hield de quilts samen met Betty voor ons op, zodat je haar verder niet meer tegenkomt in de foto's...
Bij binnenkomst hing deze prachtige hexagonnen-bloemenquilt, wat een plaatje hè?

Prachtige kleurencombinaties...

Dit is één van de eerste quilts die Betty maakte. Ze had veel ervaring als kostuummaakster, maar het quilten was nog niet ontdekt, dat is inmiddels wel veranderd! Het is een quilt vol herinneringen met lapjes van kledingstukken. De zoektocht naar lapjes, het verlevendigen van herinneringen dat is wat het quilten voor Betty zo leuk maakt...

De eerste mandjesquilt maakte Betty door veel stofjes te ruilen met andere quilters. Ze houdt van grote quilts, die onder haar handen groeien. Soms wordt een quilt groter en groter omdat ie wel mooi passend gemaakt moet worden...

De quilt die Betty maakte, naar het voorbeeld van de beroemde antieke quilt van het Quiltersgilde. Betty vertelde dat het maken van deze quilt niet meevalt: door het gebruik van lichte en donkere stoffen moet je oppassen dat de quilt niet saai wordt. Ze voegde wat gele lapjes toe en legde de blokjes baan voor baan uit voordat de quilt in elkaar werd genaaid.

En dit is 'gewoon' een achterkant van een van de quilts... De stof kocht Betty op de markt voor een zacht prijsje omdat het een misdruk was, leuk hè?

Deze antieke stofjes - geen reproducties, maar echte! - zijn prachtig... Het zijn restanten van een gerestaureerde quilt...

En nog een mandjesquilt, die van de dames van Blackbird Designs dit keer. Dit zijn geappliceerde mandjes op een vierkante ondergrond. Toen er een grote stapel gemaakt was, is Betty gaan neerleggen en schuiven tot het naar haar zin was...

En kijk eens hoe groot?!

De huisjesquilt naar het idee van Jeanneke (klik) met daarin de seizoenen verwerkt in warmte en licht verbeeld... Een quilt met een verhaal en een huis met een tuintje voor de kleindochter van Betty!

De baby-Jane, die vorig jaar al in Nantes te bewonderen was, kon natuurlijk niet ontbreken. Leuk en herkenbaar was het regime dat Betty zichzelf oplegde voor het doorquilten van de quilt en dat er regelmatig ingehaald moest worden. Gelukkig zijn Betty en echtgenoot nog bij elkaar en is het resultaat geweldig!

Het middengedeelte van de Phebequilt van Di Ford, inmiddels wereldberoemd... Er zijn al veel sterretjes gemaakt, maar de quilt moet nu verder in elkaar gezet gaan worden...

Het laatste project waar Betty mee bezig is, veel broderie perse en appliceren...

Een quilt met sterren in wording. Allemaal heel verschillende stoffen en toch een schitterend geheel...

Daar moet je gevoel voor hebben en dat is denk ik het geheim van Betty's quiltkunst! Jongste zusje karakteriseerde het in één zin: Betty maakt geen lappendekens, het zijn echt quilts!

Aan het eind van de middag bedanken Karen en Betty elkaar... Het schortje maakte Betty voor Karen en past uitstekend bij haar bril ;-)

Het was een fantastische middag waar ik eindelijk Patricia (klik) in levende lijve ontmoette. Verder maakte ik kennis met Monica, Martine (klik) en ving ik een glimp op van andere meer of minder bekende quiltdames. Kortom: een erg geslaagde dag!

Wij toerden heel rustig door polders over kleine weggetjes weer richting het noorden en aten op de terugweg bij Bea om de hoek (klik) een heerlijke maar erg machtige pannenkoek! Na een kwart hield ik het voor gezien, echt waar! Onderweg raakten we niet uitgepraat en mijn hoofd zit nog vol met ideeën en plannetjes...

Een schone blik...

Balsemien heeft een nieuwe bril... Af en toe is het beeld nog niet helemaal helder, het is namelijk één met multifocale glazen. En niet zoals sommige mensen denken multivocaal ;-) Dat zou ook wel leuk zijn, een bril met meerdere stemmetjes, net wat voor mij!
Nu had ik al lang een bril, maar alleen voor tv kijken, autorijden. Kwam ik thuis dan was de eerste handeling: bril af! Ging ik de deur uit dan was de laatste handeling: bril op!
Wil je ook weten wat de handeling was als ik eens wat op tv wilde zien? Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr: bril zoeken!
Dat is nu allemaal voorbij, althans...

Bij het lezen van de krant moet deze in de juiste positie en op de juiste afstand worden gehouden, anders heb je een soepje van de letters! Zonder bril lees ik de krant zonder problemen, maar de brillenmeneer heeft gezegd: "de hele dag de bril op houden!" Tja, en ik heb de neiging om naar strenge aardige meneren te luisteren...
Voor handwerken is de bril gelukkig wel goed en vergeet ik dat ik em op heb!

Vanaf mijn positie achter de computer zie ik nu de servieskast wel in volle glorie, ook de letters zie ik goed! En als ik met de bril op langs de kast loop, of gewoon door het huis, slaat de schrik me om het hart: ik zie overal stof, natte hondenstaartjes op de wasmachine en droger, zand op plekjes waar ze even gelegen hebben, spinragjes  complete spinnenwebben tussen de balken van het plafond...
Er is maar één remedie volgens DS: "Bril af, dan zie je het ook niet!" Daar ga ik maar eens over nadenken...

En dit is mijn nieuwe maatje! En nu: eh... toch maar wat opruimen en schoonmaken...
Ik hoop dat ik binnenkort helemaal gewend ben aan het multifocale en ik niet meer constant mijn nek beweeg als een ja-knikker!

Heerlijk dagje weg!

Gisteren waren we in het prachtige nieuwe atelier van Jookies (klik) in Eibergen voor een dagje handwerken, lachen, kletsen en genieten van elkaars gezelschap en te zien wat iedereen maakt. Zo veel verschillende soorten quilts, maar ook veel borduurwerk, allemaal prachtig!
Willy (klik), Gerda (klik), Ingrid (klik), Anke (klik), Willeke (klik), Joyce (klik), Johanna (klik) en Joke, samen vormen we een bont gezelschap! Warempel waren we gisteren af en toe stil, er werd ijverig geborduurd en er werden lapjes aan elkaar gezet.
Wat is haar winkel prachtig geworden...

Veel prachtige hoekjes met mooie spulletjes...

Waar je ook kijkt, alles is in 'Jookies-stijl', de warmte en gezelligheid stralen ervan af!

En nu zit ik in mijn keuken, kijk uit het raam en geniet van het winterse uitzicht! Mijn gedachten zijn bij gisteren. Om mijn mond speelt een lach, mijn kaken malen: chocolade, caramel...
De heerlijke pot-vol-koekjes om zelf te bakken, het leuke konijnen-schaartje, het borduurtje, het heerlijk geurende bloemetje, teveel om op te noemen.
Veel om nog eens over te mijmeren! Veel om nog niet over na te willen denken, maar het stiekem wel doen, zoveel inspiratie!
En... mocht je na 5 februari in de buurt van Eibergen zijn: ga bij Jookies kijken!

Blogboek en terugblik...

Af en toe maak ik lentebloemen in blauwe en blauw/grijze tinten: mooie lieve en vrolijke kleuren en bloemmotiefjes. Hexagonnen zijn ideaal om even tussendoor te doen...

Op tafel ligt ook mijn blogboek van 2013. Ik ben er weer superblij mee. Alle foto's en verhaaltjes bij elkaar in een mooi boek! Af en toe blader ik er even in verwonder me wat er in een jaar allemaal gebeurt...

Zomaar een greep... de wandelingen en belevenissen met en van onze lieve hondjes op en rond ons erf...

De geweldige trip naar Nantes samen met Joke (klik). Wat was het gezellig en wat hebben we veel gezien... Pssst: dit jaar ga ik weer! Dit jaar samen met mijn zusje...

Ook recepten en lekkere dingetjes kwamen voorbij in 2013!

Op dit moment blog ik erg onregelmatig, dat heeft alles te maken met het plotselinge verlies van mijn oude pianojuf in 2013 en het afwikkelen van haar nalatenschap voor haar erfgenamen. Als dat achter de rug is heb ik weer meer tijd, zin en inspiratie voor blogjes...

Het spookt hier...?!

Sinds kort staat en ligt Herman hier op het vuur! Dat klinkt ernstiger dan het is hoor...
Herman is onze nieuwe wokpan, genoemd naar de man namens wie de pan in productie is genomen, je weet wel een beetje stevig, kaal hoofd, met sigaar en een beetje grote mond. Die pan bevalt uitstekend, dat is het probleem van het spoken niet...
Afgelopen week had DH een heerlijk maaltijd gemaakt met kip (biologisch van eigen erf) gemarineerd in yoghurt garam-masala mengsel met rijst.

Er was nog een flinke hoeveelheid over. Maar die bleek later spontaan verdwenen te zijn. Zoals op de foto trof DH de pan aan: helemaal leeg! Ra, ra, ra?!
We zijn geen van drieën de dader! We hebben alle prullenbakken nagekeken...

Vanmorgen werd ik op een onmogelijk tijdstip wakker van een daverende klap in de keuken... Toen ik ging kijken stond Fiep gezellig bij de deur te kwispelen, niet schuldbewust of angstig... Op de grond lag een uit elkaar gespatte bloempot met de plant en aarde eromheen. Ra, ra ra?!
Ik ben weer naar bed gegaan, had geen zin om iedereen wakker te maken met de stofzuiger op dat moment aan opruimen en verlangde weer naar mijn warme bedje...
Toen ik een paar uur later weer beneden kwam had DH de bloempot weer in elkaar geknutseld en stond ie weer in de vensterbank. Inmiddels is ie wel in de prullenbak verdwenen...

Wat de lege pan betreft: het zou misschien Sam geweest kunnen zijn, die is 's avonds een poosje alleen in de keuken geweest. Dan zou ze wel op het aanrecht gesprongen moeten zijn en bij het gasstel de pan leeggegeten moeten hebben, zonder iets te verschuiven of lawaai te maken... DH zat in de kamer en ik was naar toneel. Toneel??? Ja, daarover een andere keer meer...
Het lijkt ons dus een beetje stug dat Sam de dader is, maar wie/wat zou het dan geweest moeten zijn?
En de bloempot? We wonen niet in Groningen waar er aardbevingen zijn.
We hebben trouwens in het verleden lang gedacht dat Bo noooooit een kip zou lastigvallen, totdat het tegendeel bleek en we haar een keer op heterdaad betrapten!
Ik vrees dat het een mysterie zal blijven...

Welkom 2014...

Mogen al je dromen uitkomen, je geliefden je omringen, je vrienden je vrienden blijven...

Ik wens je een heel gelukkige, gezonde en voorspoedige reis in 2014!

De foto is afgelopen zomer gemaakt door DS toen hij samen met DH op weg was naar een van de grote parken in de VS en ze op een 400 kilometer lange weg reden...