woensdag 27 mei 2015

Vloeibaar goud...

Het is er weer: vloeibaar goud! Ofwel overheerlijke zoete voorjaarshoning...
Het lekkerste is het om zo je vinger door de ongezeefde honing te halen en te genieten van de honing en de minuscule wasdeeltjes die er dan nog inzitten ;-)

Kijk eens zo'n fantastisch honingraam met verzegelde honing!

En hier een raam met deels verzegelde honing...

Met de ontzegelvork haalt DH de zegeltjes van het raam om daarna de honing te kunnen slingeren...

Hier kun je goed de zegeltjes zien, die de honingcellen afsluiten. Die honing is erin gestopt door de bijen als voedselvoorraad. Bijen halen nectar uit bloemen en in de maag van de bijen wordt de nectar omgezet in honing. De bijen stoppen de honing in de cellen met de hexagon-structuur waar wij quiltsters zo gek op zijn! Daarna wordt er een dekseltje opgemaakt in de vorm van een waszegeltje...

Een voor de helft ontzegeld raam...

Die ontzegelde ramen worden verticaal in een korf gezet in de honingslinger, zeg maar een soort centrifuge. Door de honingslinger te draaien wordt de honing uit de cellen geslingerd tegen de zijkant van de slinger.

De honing zakt langs de wand naar beneden en wordt via een kraantje afgetapt in een honingemmer met een dubbele zeef: bovenin een grove, en daaronder een fijne zeef. Zo worden wasdeeltjes en eventuele andere ongerechtigheden uit de honing gezeefd.

Dit zijn de zegeltjes die van de honingramen verwijderd zijn met de ontzegelvork, de honing wordt eruitgespoeld  en de was wordt opnieuw gebruikt voor bijenraten...

De geslingerde ramen worden weer in de kast teruggehangen...

Terwijl DH met het slingeren bezig was kwam een van de trouwste honingafnemers langs. Zo leuk om het enthousiasme te zien en het genieten van de eerste honing!
Er staan nu weer wat potjes op de plank...

En terwijl ik met dit blogje bezig ben denk ik aan de bijenquilt. Die heeft al heel lang in de kast gelegen: tijd om daar weer es wat hexagonnen aan te gaan zetten!
Daar heb ik de komende twee weken heerlijk de tijd voor...

maandag 25 mei 2015

Kasteel Hackfort...

In de nieuwe Seasons staat een mooi artikel over kasteel Hackfort en de bijbehorende brasserie. Vorige nazomer was ik met Willy (en onze DH's mochten ook mee) bij kasteel Hackfort en genoten we van de prachtige tuin en het bos om het kasteel. Links zie je de brasserie in het voormalige koetshuis en rechts het kasteel.

Vlakbij het kasteel ligt een schitterende moestuin die niet alleen vol staat met groente, maar er bloeien ook veel verschillende, prachtige bloemen!

Toegegeven: de afrikaantjes zijn niet per se heel mooi, maar de geur bracht me terug naar het huis waar ik geboren ben, ik hoorde de koeler van de graansilo in gedachten op warme zomerdagen... Dat afrikaantje heeft een goede functie in de groentetuin: het helpt tegen aaltjes, witte vlieg en mieren.

De vormen en kleuren van de verschillende groenten combineren fantastisch met elkaar!

Midden in de moestuin staat een vilten creatie voor een dame...

Eerst lopen we eens uitgebreid door de moestuin, ruiken aan de bloemen en kruiden...

De groentetuin wordt door 24 vrijwilligers van Natuurmonumenten verzorgd, zodat de kok van de brasserie er uit kan oogsten.

De schitterende dieprode dahlia's zorgen voor een mooi accent!

Vlak naast de groentetuin staat een luxe bijenhotel, waar veel kamertjes vrij zijn voor allerlei solitair levende bijen.

De metselbijtjes hebben hun werk al gedaan! Achterin de ruimte wbrengt een vrouwtjesmetselbij stuifmeel en nectar en legt daar een eitje bij. Dan metselt ze de ruimte dicht met leem dat zacht gemaakt is met speeksel, zodat er een soort cement ontstaat. Hiervoor komt dan weer stuifmeel met nectar en legt ze opnieuw een eitje, totdat de hele ruimte volgelegd is. En hoe ze het voor elkaar krijgt weet ik ook niet, maar ze begint met eitjes waar een vrouwtje uitkomt en voorin - de laatste eitjes dus - legt ze eitjes waaruit mannetjes komen...

We gaan een wandeling maken om het kasteel heen...

Door het hekje heen komen we in een weiland terecht waar de koeien grazen...

...en we genieten van het prachtige Achterhoekse landschap!

Onderweg zien we het kasteel van verschillende kanten...

We passeren de Baakse beek over een bijzonder bruggetje...



Op de brugleuning zijn twee fluitketels vastgemaakt die fluiten als we er langs lopen... Ze maken deel uit van een kunstproject op het landgoed.

Een boerderij die bij het landgoed hoort ligt verscholen onder de bomen...

En zo wandelen we om het kasteel heen.

Maan

Flonkerende sterren
lieten haar stralen.
Het licht dat verbleekt met haar kracht.
Elke dag liet ze steeds meer van haarzelf zien.
Ze straalde in contrast met de zwarte nacht.
Hoe alles zich om haar heen vormde,
hoe ze overdag langzaam verdween.
Hoe alles zich op de achtergrond hield,
hoe ze stierf toen het licht verscheen.

Thea Zweerink

Paardenbloemenpluizen bewegen in de wind...

Een eekhoorn gemaakt van beukenootjes...

Weer zien we het kasteel vanuit een andere hoek!

We lopen via de watermolen terug naar de groentetuin. Hackfort is een prachtig landgoed!

zondag 24 mei 2015

Het uilenhuis veertien dagen later...

Het is al bijna veertien dagen geleden dat we in het uilenhuis gekeken hebben, ga je mee?

De eerste aanblik: een heel groot uilskuiken die als een bol watten in de hoek zit en drie kleinere jongen bij elkaar in een knoedel op een bedje van...braakballen, restanten van kadavers, botjes...
Slik, het is even wennen aan de kinderkamer daar boven!

Oh... wat zijn ze bijzonder om te zien, het hartvormige gezicht zie je bij het rechter jong al een beetje ontstaan. En de poten zijn al goed ontwikkeld!

Hier zie je grootste jong bij de andere, wat een enorm verschil hè?

En nog een plaatje... Pa en Moe Kerkuil zijn op jacht naar eten. Er wordt heel goed voor de jongen gezorgd, getuige de vele lijkjes!

dinsdag 19 mei 2015

Kleumpie...

Hier zit Kleumpie echt door en door koud en slapjes bij DH op schoot. Ze is hier een aantal uren oud en haar moeder heeft haar genegeerd en alle aandacht aan haar zusje gegeven...

Afgelopen vrijdag deed DH een nare ontdekking toen hij 's morgens in de stal kwam met een warme fles: Kleumpie was spoorloos verdwenen. We hebben alles afgezocht, alle mogelijkheden overdacht en besproken met elkaar. De meest plausibele verklaring is dat ze door een vos meegenomen is. Er is hier in de buurt een ware slachting gaande onder kippen en ander klein huisvee. Mocht het zo zijn, dan is dit wel het eerste lammetje dat wij aan een vos kwijtraken. Overdag verbleef ze met andere schapen en lammetjes in de wei, 's avonds zetten we haar op stal, omdat ze daar warmer en veiliger stond... dachten wij...
Wat waren we van slag. Steeds maar weer naar buiten en zoeken en roepen. Helaas, het wondertje waar we op hoopten is uitgebleven...
Ze was natuurlijk erg gericht op mensen en niet bang en liet meteen van zich horen, mogelijk is dat haar nu noodlottig geworden, we weten het niet...

Kleumpie heeft een kort maar heel fijn leventje gehad. Veel mensen hebben van haar genoten: ze heeft 8 mei een bijzondere reis gemaakt naar een verzorgingshuis in de buurt. Ze is vertroeteld door oude mensen die hun geheugen missen, maar zo'n lammetje meteen willen aaien en knuffelen. Dat leverde ontroerende én hilarische beelden op! Er was een hollende mevrouw achtervolgd door het lammetje, normaal loopt deze mevrouw achter de rollator... Kleumpie  op de arm, terwijl de mevrouw haar aait en het over een lief hondje heeft...

We hebben erg van Kleumpie genoten!

maandag 18 mei 2015

'Hertjes kijken'...

Ze staan een beetje verstopt, en zijn druk aan het grazen als we op Hemelvaartsdag 's avonds nog geen kilometer achter ons huis deze reegeiten ontdekken..
Reeën zijn mijn lievelingsdieren en regelmatig ging ik als kind al 'hertjes kijken' met familie of met onze buurvrouw Oefies. Met zusje Nelly of met DH ga ik nu nog af en toe 's avonds er even op uit om naar reeën te gaan kijken...
Ik kan dan ook slecht tegen Afrika-films waar antilopes of andere 'hertjes' staan te grazen en de muziek al aankondigt dat er een moordenaar aangeslopen komt en ja hoor... even later slaat deze  genadeloos toe... 

Heel snel hebben ze ons in de gaten, maar we houden ons heel stil en de dames blijven staan... Die oren, prachtig hè?

Rechts van de dames staat deze meneer...

...die zich langzaam omdraait om ons beter in de gaten te kunnen houden...

Afleidingsmanoeuvre, even krabben... En dan gaat hij verder waar hij mee bezig was: zich tegoed doen aan heerlijk voorjaarsgras!

Intussen knabbelen de dames weer rustig verder...

In een weiland iets verderop, dat helemaal wit is van de pluizenbollen, staat nog een donkere jonge reebok...

Ook hij is alert en heeft ons snel in de gaten...

...maar ook hij eet snel verder!
Wat een prachtig gebied is het waar we wonen en wat genieten we van de natuur!
Dat genieten van de natuur is de volgende dag trouwens in één klap over, als we een heel nare ontdekking doen, maar daarover later meer...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...