Kleumpie...

Hier zit Kleumpie echt door en door koud en slapjes bij DH op schoot. Ze is hier een aantal uren oud en haar moeder heeft haar genegeerd en alle aandacht aan haar zusje gegeven...

Afgelopen vrijdag deed DH een nare ontdekking toen hij 's morgens in de stal kwam met een warme fles: Kleumpie was spoorloos verdwenen. We hebben alles afgezocht, alle mogelijkheden overdacht en besproken met elkaar. De meest plausibele verklaring is dat ze door een vos meegenomen is. Er is hier in de buurt een ware slachting gaande onder kippen en ander klein huisvee. Mocht het zo zijn, dan is dit wel het eerste lammetje dat wij aan een vos kwijtraken. Overdag verbleef ze met andere schapen en lammetjes in de wei, 's avonds zetten we haar op stal, omdat ze daar warmer en veiliger stond... dachten wij...
Wat waren we van slag. Steeds maar weer naar buiten en zoeken en roepen. Helaas, het wondertje waar we op hoopten is uitgebleven...
Ze was natuurlijk erg gericht op mensen en niet bang en liet meteen van zich horen, mogelijk is dat haar nu noodlottig geworden, we weten het niet...

Kleumpie heeft een kort maar heel fijn leventje gehad. Veel mensen hebben van haar genoten: ze heeft 8 mei een bijzondere reis gemaakt naar een verzorgingshuis in de buurt. Ze is vertroeteld door oude mensen die hun geheugen missen, maar zo'n lammetje meteen willen aaien en knuffelen. Dat leverde ontroerende én hilarische beelden op! Er was een hollende mevrouw achtervolgd door het lammetje, normaal loopt deze mevrouw achter de rollator... Kleumpie  op de arm, terwijl de mevrouw haar aait en het over een lief hondje heeft...

We hebben erg van Kleumpie genoten!

Stille avond...

Terwijl ik een rondje in de tuin wandel is het heel stil... Aan de hondjes merk ik dat er onweer in de verte is, ze zijn onrustig. Ik hoor geen vogel, terwijl op dit tijdstip de merel altijd van zich laat horen.
Ineens 'klereherrie' in de bomen: vlaamse gaaien schetteren tegen elkaar en krijsen: nu snap ik waarom de vogeltjes zo stil zijn...
Ineens zie ik de mooie kleurencombi van de Japanse esdoorn, het kaasjeskruid, bloeiende marjoraan en de acanthus mollis...
Zo lijkt het heel wat, maar als je dichterbij kijkt is het rommelig!

In de lucht hangt een donderkopwolk, of bloemkoolwolk, zoals mijn moeder altijd zei... Nou hing moet ik zeggen. Het is intussen helemaal donker geworden en om mijn hoofd beginnen de eerste muggen te zoemen.
In de verte schreeuwt een pauw en boven mijn hoofd hoor ik een geluidje dat ik niet thuis kan brengen, een vogeltje?

Vandaag kwam het nieuws dat niet alleen de bijen zwaar onder landbouwgif hebben geleden, maar dat men zich ernstig zorgen maakt om de vogels. Onomstotelijk is vast komen te staan dat vogels direct en indirect te lijden hebben van bepaalde soorten landbouwgif! In sommige gebieden zijn vogelsoorten in de afgelopen tien jaar flink afgenomen... Nieuws waar DH en ik wel even stil van werden... en boos!

Zondagse hexen en een kleine (lieve!) zwart-witte heks...

In de ban van de hexagonnen ben ik! Van de week druk aan het werk met de bijenquilt, nu de bloemen weer tevoorschijn gehaald...

Zo kun je het beter zien!

Alleen van de kleuren word ik al zo blij, al die lapjes bij elkaar is een feest...

Dit smal houten blad is fijn om de lapjes op te bewaren, alles bij de hand...

Nieuwe bloemen, vers geknipte en geplakte blaadjes...

Achter me hoor ik een verdacht geluidje... Betrapt! Te laat om een foto te maken, maar Fiep ligt heerlijk te kluiven op haar kleedje. Stukje deken tussen beide voorpootjes geklemd en sabbelen maar...

"Ja, ik weet het, ik ben stout..."

"Ik doe gewoon of ik slaap, dan leid ik de aandacht wat af en kluif ik zo lekker verder. Ik houd één oog een klein beetje open, dan houd ik de vrouw in de gaten..."

"Oké, ben je nog niet weg? Dan ga ik echt slapen en zet mijn geheime wapen in..."
Twee minuten later... pfffffff.... Nou Fiep, ik ben al weg, ik val bijna flauw van de stank, kluif jij maar lekker verder ik ga wel ergens anders zitten!

Zet em op DS...

Vandaag is het voor DS een belangrijke dag: hij wordt in het UMCG geopereerd. Het is de laatste operatie - hopen we - in een reeks die vrij snel na zijn geboorte in gang gezet is.

Wisteria...

Deze blauwe regen (klik), siert de achtergevel van de schuur. Al vijftien jaar wachten we op de uitbundige romantische bloemen die je overal ziet. En ja... sinds twee jaar geleden de bloei met twee trossen begon, lijkt de blauwe regen het naar de zin te hebben en komen er mondjesmaat bloemen bij.
Of de plant linksdraaiend of rechtsdraaiend is weet ik niet, wel dat het een oersterke plant is! De steun die DH in de muur gemaakt heeft met de draden waarlangs de plant moest klimmen was na een paar jaar uit de muur getrokken. Ook in de blauwe regen nestelen de vogels...

Crabtree & Evelyn (klik) heeft onder de naam 'Wisteria' een verzorgingslijn uitgebracht. En die ruikt lekker! Ik heb een klein flesje bodylotion en een room-spray. Die bodylotion gebruik ik alleen om mijn handen af en toe lekker mee in te wrijven. Af en toe even aan mijn handen snuffelen maakt me dan weer helemaal gelukkig...

Die room-spray is bijna zonde om te gebruiken, het is zo'n mooie fles... Maar, met hondjes die regelmatig in huis komen, wil de stofzuiger nog wel eens voor stank een minder fijn aroma zorgen. Dat vind ik dan wel zuur: maak je het huis een keer schoon, ruikt het niet lekker. Nou, daarvoor is deze fles dan een uitkomst...
Nou ben ik toch wel fan van Crabtree & Evelyn, de hand scrub is erg lekker en zacht en staat hier op het aanrecht. Alles ruikt zo lekker beschaafd bij C & E!
Voordat jullie denken dat ik aandelen heb: nee dus...

Die flesjes stonden wel leuk in de wasmand. Nu moet die wasmand nog leeg, en het is helaas niet de enige die er staat! Hoogste tijd :-(

Noodkreet...

Deze wilde raat hadden de bijen aangezet in een van de bijenkasten van DH. Vind je het niet een prachtig kunstwerk? Wij, liefhebbers van de hexagonvorm, kunnen de kunstnijverheid van onze kleine vriendinnetjes wel waarderen, toch? ;-)
Toen DH de eerste keer na de winter in zijn kasten keek, waren er grote onderlinge verschillen. Sommige volken hadden al veel broed en waren goed de winter doorgekomen. Andere volken hadden het loodje gelegd.

Hier heb ik een stukje van die wilde raat uitvergroot. In de meeste cellen zie je een klein wit staafvormig 'dingetje'. Dat is een eitje, door de koningin in de cel gelegd. En dat broed, daar gaat het om, dat is de toekomst van het bijenvolk. En die is in gevaar!

Zoals bekend mag worden verondersteld zorgen de bijen, hommels en andere insecten er met zijn allen voor dat er bestuiving plaatsvindt en dat is een heel belangrijke taak!
Helaas is er de laatste jaren massale bijensterfte. De oorzaken zijn divers. Heel bedreigend is de varroamijt, een klein maar zeer berucht beestje dat hele bijenvolken de vernieling in helpt. Daar hebben we helaas in eigen volken de nodige ellende van gezien!
Daarnaast wordt ook veel bijensterfte toegeschreven aan gebruik van insecticiden.
Dat laatste is dramatisch voor een imker. We hebben het eens meegemaakt: we vonden emmers vol dode bijen, door gebruik van een (verboden!) insecticide op open bloesem van de aardappelplant. Letterlijk de doodsteek voor bijen... Ik hoef je niet te vertellen hoe boos en verdrietig DH destijds was!

Dit is wat we met elkaar graag willen zien: drukte op en rond de bijenkasten! En helaas is dat steeds meer uitzondering dan regel in bijenland. Momenteel wordt er veel gepubliceerd over de wens op het verbod op neonicotinoïden. Deze stof wordt niet alleen verantwoordelijk gehouden voor massale bijensterfte, maar laat ook zijn sporen na in het oppervlaktewater! De Europese Commissie heeft het standpunt overgenomen dat deze stof onaanvaardbare schade toebrengt aan bijenvolkeren en toch is er nog geen algeheel verbod!
Vervelend en lastig is dat de wetenschappers het niet met elkaar eens zijn en dat bemoeilijkt snellere besluitvorming en handelen.
Hier (klik) en hier (klik) kun je meer lezen.
Niet alleen maar lezen, maar ook in actie komen? Ga naar www.reddebijen.nl (klik) en onderteken de petitie!
*Stapt weer van de zeepkist af*

Update:

Kom ik net bij de brievenbus, ligt daarin het bestelde bijenborduurpatroon. Als dat geen toeval is...

Verhuizing van een merelnestje...

Ruim een week geleden heeft DH voor het laatst de schapenkar gebruikt. Vandaag wil hij er een ritje mee maken om twee schapen te controleren in het natuurgebied. Maar vlak voordat hij weggaat, ontdekt hij iets...

Een ijverige merel heeft een nestje gebouwd in de hekjes die aan de kar hangen...

En in het nestje zitten drie eitjes: zachtblauw gespikkeld... Wat nu? DH kan niet met de kar gaan rijden met het nestje er nog aan. De kar laten staan is geen optie, hij moet naar de schapen...

Voorzichtig maakt DH het nest los van de hekjes. Moeder (en vader?) merel hebben het stevig vastgemaakt.  Toch lukt het om het nest redelijk onbeschadigd los te krijgen.

Van een oud stuk gaas dat DH ter plekke op maat buigt, maakt hij een steun in de balken van het afdak waar de schapenkar onderstaat. Hier kan het merelnest op liggen. We hopen dat de merel haar nest weer terugvindt...

En zo gaat DH op weg! Ik ga van een afstandje met verrekijker observeren of de merel haar nest teruggevonden heeft...

Uilenhuis...

Nog twee huisjes te gaan! Het schiet lekker op...

En door dit 'oelengat' heb ik bedacht dat ik mijn quilthuisjes met een 'oelengat' ga verfraaien...

Als je goed kijkt zie je de kast die achter het gat verscholen zit, ongeveer op 6 meter hoogte in de schuur...

DH heeft de kast met een touw-katrol installatie naar beneden kunnen takelen. Toen mocht ik weer in de schuur komen van hem...

En kijk eens wat een rommelkonten die uilen (en kauwtjes) zijn... De kast zit vol met takjes, uilenpoep en uilenz. Bah, en ik ben blij dat DH de kast mooi dicht heeft gemaakt, anders lag er wellicht ook van dit alles in de schuur ;-(

Intussen is DH een nieuwe uilenkast aan het maken, eentje met een voordeur waar geen kauw meer door naar binnen gaat. Achter de voordeur komt een gang en dan kom je in de woonkamer (tevens slaapkamer & toilet) van de uil. En ja, deze kast moet ook weer op dezelfde hoogte worden geplaatst...

Een van de deuren!

Tandartsangst...

Angst kan rare dingen met een mens doen... Ben ik in het dagelijks leven een redelijk normaal functionerend wezen, als ik naar de tandarts moet dan krijg ik bibberende benen, tintelende tenen en denk ik er ineens hard over om maar een kunstgebit te nemen, dan hoef ik nooit meer...
Het maken van de afspraak levert al hartkloppingen op en lekker slapen voorafgaand aan het bezoek, nou dat kan ik wel op mijn buik schrijven. Is het echt zo erg? Ja, het is echt zo erg!
Eén voordeel, ik heb vannacht wel een boek uitgelezen: Het diner van Herman Koch (klik), wellicht beter bekend van zijn columns of Jiskefet (klik). Een bloedstollend verhaal: mensen met een keurige buitenkant en ambitie alom en er wordt van alles duidelijk naarmate het boek vordert, maar van de keurigheid blijft niet zo heel veel meer overeind...
Niet echt geschikt om bij in slaap te vallen, maar ja dat lukte toch al niet. Een boek dat je ook aan het denken zet over grenzen die pubers over kunnen gaan en de consequenties daarvan. Een psychologische thriller zei iemand...

Maar goed, vandaag dus met knikkende knieën naar de tandarts. Ik werd niet opgewacht door een grijze man met witte jas en *bling* gouden tand in de mond en zo'n tang in zijn handen, maar door een allervriendelijkste jongedame in een wit pak. Dat maakt de schaamte over de angst alleen maar groter: bij zo'n enge kerel heb je tenminste een reden om bang te zijn!
En nu moet ik een kroon! Net nu ik afstand ga doen van koninginnedag - ik ben op 30 april jarig - ga ik een kroon aangemeten krijgen. Dat doet zeer, vooral ook in de portemonnee heb ik begrepen...

Enigszins opgelucht, omdat het hak- en breekwerk op een later tijdstip plaats gaat vinden, ging ik rechtstreeks naar huis. Ja, je leest het goed: rechtstreeks... Ik heb nog weleens de neiging na tandartsbezoek meteen bij de banketbakker of plaatselijke supermarkt te gaan winkelen, maar dat heb ik dit keer niet eens gedaan. Ik heb me keurig gedragen, al is er wel een rolletje Rolo verdwenen toen ik daarna aan het werk ben gegaan...
De foto staat symbool voor de hevige trek in het ultieme troostvoer chocola, die er na zoiets spannends altijd is. Het schaaltje is meegereisd vanuit een brocantewinkeltje in Dordrecht en de truffels zijn, oh zo lekker, gewoon van de C1000. Maar ja de foto is zondag al gemaakt en dan is het schaaltje op woensdag echt wel leeg hoor...
Of ik nu een beetje hyper ben? Nee, hoor helemaal niet ;-)

Aan de brei...

Aan het begin van de kerstvakantie nam ik me voor om weer eens sokken te gaan breien, weet je nog?

En hier is het begin... Het voelt weer als vanouds een paar sokken op de pen te hebben... Maar ja, dan moet je wel breipennen hebben. En die had ik dus niet wel, alleen waar? Gisteren heb ik dus andere (lees: nieuwe) breipennen aangeschaft, van die lange ouderwetse ;-)
Vanmorgen las ik in onze regionale krant  iets over een opruimcoach en had ik eerst nog de ijdele moed te denken dat ik zoiets nooit nodig zal hebben...
Totdat meteen de breipennen me te binnen schoten die ergens hier in huis liggen en die zeepbel meteen weer doorgeprikt was. Je kunt trouwens een dagje opruimcoach winnen via de krant, hahaha...

Vandaag ben ik heel gestructureerd bezig: economie uittreksel maken voor DS 5 bladzijden, 15 pennen breien, 5 2 chocolaadjes, was in de machine, economie, breien, chocolaadjes, was uit de machine, en zo maar door...

Van deze kleuren word ik toch zo blij! Hoe kan het toch dat ik gisteren in de wolwinkel meteen ook weer zat te kijken bij de blauwe en naturel/bruine wol en katoen? Genetisch bepaald? Mijn moeder hield ook erg van blauw...

De donkere dagen voor de kerst...

Dit kaartje geeft wel weer hoe ik me voel...

Leek het gisteren in eerste instantie wat beter te gaan met DS, tegen de avond heb ik toch de dokterspost gebeld omdat hij steeds meer pijn kreeg als hij hoestte... Hij hoefde niet langs te komen en een recept werd klaargelegd. Vannacht had ik daar zo'n slecht gevoel over. Vanochtend dus onze eigen huisarts gebeld, daar kon DS pas morgen terecht. Toen ik later DS als een d..d vogeltje op de bank zag zitten piepen, heb ik opnieuw gebeld en gezegd dat ik wilde dat er vandaag nog een dokter naar hem zou kijken omdat ik me zo ongerust maakte...

Om een lang verhaal kort te maken: DS heeft longontsteking en is vanmiddag met DH naar het ziekenhuis geweest voor bloedonderzoek en longfoto's maken.
Hij hangt nu weer op de bank met andere medicijnen en de boodschap direct contact op te nemen als hij zich slechter gaat voelen...
En ik? Ik ben boos, boos op de medische zorg, dat je zo moet aandringen om gehoord en gezien te worden. En ik ben boos op mezelf, dat ik mij laat afschepen en niet assertiever reageer...
Zo maar es op zoek naar een flink stuk chocola ;-)

Even niet...

...

Dus...

Vandaag lees ik dit (klik) bij de NOS.  Vreemd, want juist gisteren kreeg ik post met de gezellige paarse banner op de envelop...

Ik vrees dat ik als verkeerscrimineel mijn nieuwe 'Blue Hen' mokken weer op Marktplaats zal moeten zetten om uit de kosten te komen: 32 euri mag ik aftikken ;-(

En ik ga me niet verdedigen door te zeggen dat het 's avonds om 22:42 uur was op een rijksweg die langs de rand van een dorp ligt...

Ik ga éééven afkoelen!

Woensdag: hexdag...

Vandaag liepen DH en ik al voor 7 uur met de hondjes op het Schoolpad hier in de buurt: het begin van een lange en drukke dag. Een dag waarop ik moest heksen om alles bij te benen en me een beetje als een heks moest gedragen om me niet in bureaucratie mee te laten sleuren...
En toen kwam DH met de eerste blauwe bessen van dit jaar: héérlijk!
De wereld viel helemaal stil, helemaal toen mijn oog op één van de bessen viel: een slak ter grootte van een speldenknop had er een mooi plekje in gevonden.

Vanmiddag had ik tussendoor even tijd om te hexen. Voor het huis was het een drukte van belang met een controlepost van de Drentse Fiets 4-daagse op het veldje, achter het huis en achter de heg tekende en knipte ik in alle rust - en hitte - hexagonnen totdat de telefoon ging...

Waar gisteravond het hooi nog 'mooi los lag'...

...was het vandaag een gaan en komen en langsrijden van trekkers, hooischudders, pakjesmakers, boeren, burgers en buitenlui met grote platte wagens of veewagens of aanhangwagentjes om het hooi te laden en naar huis te brengen... Zo ook wij, na het telefoontje van de loonwerker dat er hooi voor ons beschikbaar was.
Al die bedrijvigheid, het hoort bij de zomer en bij verzengende hitte: nu moet het gebeuren!
Hier zie je het hooi, afkomstig uit een natuurgebied. Op de achtergrond zie je een bloemrijke akker met zonnebloemen erin. Een vriendelijke buur in het natuurgebied bood ons halverwege het laden (lees DH laden, ik achter het stuur heel langzaam rijden) een glaasje sap aan: mmmmmmmmmm!
Bij thuiskomst stonden er twee brandweerauto's in de straat...
Controle van de brandkranen en het 'dopen' van twee nieuwe brandweerlieden, bleek na een voorzichtige inspectie! Gelukkig bleef ons hooi droog...

Hier zie je mijn hexenlappie in een keukenstoel. Nog steeds word ik er blij van. Mijn hexjes zijn niet groot, de zijkant van een 'blaadje' is 1,2 cm!
En zo is er achter de schermen toch wel het een en ander gedaan aan de hexjes want:
stand 27 juni 74 hexagonnen, stand 25 juli 95 hexagonnen en een hééééleboel geknipte bloemblaadjes...