Verrassende thuiskomst...

Deze mini vlinder vond ik vanmiddag bij thuiskomst op het raam van de deur...
Alles zit erop en eraan, wonderlijk mooi hè!
Oké, oké dat raam ga ik wassen....een keertje...

Zondag...

Tot nu toe - de zondag is nog niet om - was dit mijn zondag...

Heerlijk gelezen in de nieuwste Maarten 't Hart 'Verlovingstijd', een van mijn favoriete schrijvers. Ik heb trouwens een haat/liefde verhouding met van 't Hart. Soms erger ik me aan de uitwijdingen, meestal over muziek: maten, toonsoort e.d. Soms ook weet hij me recht in mijn hart te raken door zijn mooie zinnen en beschrijvingen. Ik ga niets verklappen over dit boek, behalve dat het af en toe wel hilarisch is. Ik geniet met volle teugen...
Vanmiddag samen met DH naar de prachtige documentairefilm 'Etre et avoir' (klik) uit 2002 gekeken. Alles draait om een kleine school op het Franse platteland waar een onderwijzer de spil is. Het is een éénmansschool waar 11 kinderen in verschillende leeftijden in één ruimte les krijgen. Alles komt in de film aan bod: de manier van lesgeven, de kinderruzies, een uitstapje als voorbereiding naar de middelbare school, een oudergesprek... In alle seizoenen is er in en buiten de school gefilmd, ook bij enkele kinderen thuis. Prachtige sfeerbeelden van de omgeving maken de film compleet.
Jojo, een van de jongetjes - ook afgebeeld op de hoes van de DVD - is een koddig jongetje waar je onwillekeurig bij in de lach schiet. Je ziet een onderwijzer die geduld heeft, soms boos wordt, maar zich helemaal in de kinderen kan verplaatsen en hen begrijpt. Dat vind ik de kracht van deze onderwijsman. Ontroerende momenten zitten er ook in de film: Olivier die met zijn meester over zijn ernstig zieke vader praat, het afscheid voor de vakantie. Kortom: een prachtig tijdsbeeld van een Franse school in de Auvergne.
Daarna op internet aan het snuffelen geweest, ik wil dan van alles weten: waar ligt het dorpje in Frankrijk? Hoe zou het nu gaan met de kinderen van toen? Ik las dat de onderwijzer - inmiddels met pensioen - na het uitkomen van de film last van sterallures heeft gekregen. Toen de documentaire ook op het filmfestival van Cannes werd vertoond eiste hij van de maker een groot bedrag omdat zonder hem de film niet geslaagd zou zijn geweest, het draaide allemaal om hem... Uiteindelijk heeft de rechter alle verzoeken hiertoe afgewezen. Jammer, het was net een echte idylle, nu valt Geoge Lopez (zo heet de beste man) voor mij een beetje door de mand...

Ook een paar sterren gemaakt, voor de GAQ. Het kleine rood/roze sterretje is de eerste uit een serie van acht die nu klaar is. Ik zag er een beetje tegenop vanwege het formaat, maar 't is prima gelukt...

Zo, nu een lekker kopje thee en vroeg naar bed met Maarten 't Hart, nou ja...

Huis-, tuin- en keukenzaken...

Iedere ochtend worden we gewekt met de geur van vers brood. DH bakt altijd brood en we zijn onderhand bijna aan onze derde broodbakmachine toe...
Hoe blij was ik met dit hartenbroodje 's ochtends vroeg! Zomaar een hartje, dan kan je dag niet meer stuk...
Maar... DH had vergeten zout toe te voegen, dus de eerste hap was redelijk ontnuchterend, hahaha...

Toen ik in de keuken aan het opruimen was, keek ik uit het raam en zag dit...
Leuk hè, het is duidelijk wie (nog) de baas is van de twee!
"De baas is aan het hout kloven en stapelen en zo kunnen we hem in de gaten houden. En als hij weggaat, zitten wij alvast in de auto..."

Langs het pad naar het weiland staat de cosmea uitbundig te bloeien. Elk jaar ben ik weer verbaasd over de intensiteit van de kleur. Waar haalt de natuur deze vandaan, zo krachtig en helder?

Om het hoekje bij de kas sta ik te bloeien. De groene 'knopjes' zijn de uitgebloeide zaaddoosjes. Als deze goed gerijpt zijn en je tikt er even tegenaan dan springt ie open, vandaar de naam: springbalsemien! Ria, over ongeveer een week komen de zaadjes naar je toe!
Zo, en nu aan de slag met mijn meest favoriete bezigheid: strijken en wasvouwen. Het wasgoed ligt flink opgestapeld en we kunnen bijna niet meer naar buiten kijken...
Hoogste tijd!

Herfst in de kas...

DH heeft in het kader van 'Blijf uit de kas' een waar kunstwerk gemaakt ...
Om de wespen op afstand te houden heeft hij in de kas mooie druiventrossen ingepakt in heel fijn gaasdoek. Zo kunnen de druiven rijpen en de wespen kunnen er niet van snoepen...
Voor hen blijft er nog genoeg over... Binnen is het een waar feest en er wordt vrolijk op los gezoemd!

En zo kunnen er een paar dagen later een paar mooie trossen geoogst worden. De druifjes zijn klein, maar fijn en heerlijk zoet.

Herfsttij

Het groen der bladeren is vergaan;
de uittocht van de zwaluwen vangt aan.
De trotse zwaan ziet de opvlucht van zijn jongen,
om dan hen aan de ruimte af te staan.

Ida Gerhardt (klik)

Druiven zijn voor mij verbonden met de herfst en als ik door de tuin loop merk ik dat de herfst begint...

In huis merk ik het trouwens ook, eergisteren zag ik een knoert van een 'Japie', de huistaal hier voor een grote spin. Ik kreeg spontaan kippenvel en de ochtendgym had ik er in één minuut doorgejast! DH ging op jacht, maar Japie liet zich niet vangen en houdt zich nu schuil in de kelder, brrr...

Ik hoop dat we een mooie herfsttijd tegemoet gaan!

La douce France: chez la tente...

Vandaag een heel vrolijk plaatje!

Op de camping: ik zit lekker voor de tent te lezen en vergeet mijn omgeving: hoor niets meer, zie niets meer...
Na een tijdje neem ik even adempauze... Ineens valt mijn oog op dit duo voor de tent van de buren, wat een stel hè? De buurkindertjes waren schatjes, vrolijk, zingend...

Stars & Stripes...

Nee, geen Amerikaanse vlag hier! Dan eerder een Spaanse, maar daarover straks meer...
De stars staan voor de eerste drie sterren van de sterrenrand van GAQ die helemaal klaar zijn en aan elkaar zitten... Nog niet gestreken en zo, maar dat komt wel!

De stripes staan voor het kaftpapier van DS. Vanavond hebben we de boeken die hij morgen nodig heeft gekaft. Zo doen we iedere avond wat...
Het is dan niet zo'n mega-klus in één keer! Maar - ssttt - weet je wat zo leuk is? DS zet een kopje thee, knipt plakbandjes en dartelt om mij heen. Dat vind ik zo gezellig! Het kaften op zich is stom werk, maar ik geniet wel van het 'samen'...
En daarom doen we elke avond een paar boeken!

Terugkomend op die Spaanse vlag... Hier in Drenthe heerste de afgelopen week een ware Vuelta-koorts. De Vuelta is de ronde van Spanje, die dit jaar in Drenthe begon. In o.a. Westerbork en  Witteveen werd groots uitgepakt: versierde straten, sportevenementen, muziek en alles natuurlijk overgoten met een Spaans sausje!
Vandaag werd de eerste etappe verreden en die kwam op een paar kilometer van ons huis voorbij. We gingen dus ook op de fiets om de hele karavaan langs te zien komen: veel politiemotoren, nog meer politiemotoren, ploegwagens en ineens vijf wielrenners en toen het peloton. Dat gaat zo hard en zo snel, dat ik met verbazing en respect heb gekeken...
In de kopgroep van vijf reed ook Lieuwe Westra - van die naam had ik tot vanmiddag nog nooit gehoord. Later reed hij lange tijd op kop. Op twintig kilometer voor de finish werd hij teruggehaald en ik heb niet eens meer gehoord als hoeveelste hij over de streep gekomen is...
Zo'n etappe rijden is een superprestatie! Maar als je weet dat zijn vader afgelopen week plotseling overleed krijgt zo'n race toch een heel andere betekenis. Waar haalt zo'n jongen de kracht vandaan?
Ik had hem de overwinning graag gegund vandaag!

Verknipt...

Ik waarschuw je maar vast: dit wordt een knettergek logje! Enne... er mankeert niets aan je ogen, dit zijn paarse sperzieboontjes die in onze moestuin groeien. En om het verhaal nog gekker te maken: als je ze gaat koken worden ze groen! Echt waar...
Vandaag was ik een beetje in de bonen zogezegd...
Vanmorgen vertrok ik - nadat ik DS bij zijn school had afgezet - naar Frederiksoord (klik) waar dit weekeinde een quiltevenement plaatsvindt. Ik kwam lekker op tijd aan, zodat ik heerlijk kon neuzen naar een randstof voor de GAQ. En zo stapte ik bij Jookies (klik) binnen, die een gezellige stand had ingericht met allerlei moois!

Uiteindelijk kocht ik - na twee keer in de stand te zijn geweest - deze mooie stoffen bij haar, bedoeld als randstof voor de GAQ... Ik babbelde nog even met Joke over de GAQ, een prachtproject! En dat we nog zoveel te doen hadden en voorlopig zeker geen aankopen meer gingen doen, althans geen grote nieuwe dingen....

...en toen zag ik deze rolletjes van 'Verknipt', twee quiltvriendinnen van Joke. Het zijn overhemden in kleine stukjes geknipt en tot bundels gemaakt... En op slag was ik zo verliefd, 'love at first sight' !

En erbij heb ik 25 labeltjes uit de overhemden gekocht. Ik heb al verschillende keren leuke quilts daarvan gezien. De vriendinnen die 'Verknipt' vormen heten Marianne en Marianne. Ik heb (nog) geen webadres kunnen vinden! Toen ik daarna nog een keer de stand van Joke binnenkwam zei haar man: "Da's drie keer!" Ik geloof niet dat ze het erg vonden dat ik langskwam, hahaha;-))
Bij Bep snuffelde ik in de patronen van Stacy Nash en kon twee patroontjes niet weerstaan. Die laat ik een volgende keer zien, samen met...(wordt vervolgd)
Hoogste tijd om weer naar huis te gaan, onderweg pikte ik DS weer bij zijn school op. Thuisgekomen alles uitgestald en natuurlijk gekeken naar de randstof en eh... nee, het was het niet, zal ik maar zeggen. Nog es alles bij elkaar gelegd...
Ineens wist ik het: ik ga de rand maken van de stofjes waar ik de sterren en andere motiefjes ook van maak. Per rand één kleur, elke kleur heb ik in 9 varianten. En zo worden het blauwe, rode, en bruine randen. De laatste rand maak ik van alle stofjes door elkaar. En nu 'klopt' de quilt in mijn hoofd helemaal en kan ik verder. Snappen jullie het nog?
Hoezo verknipt?
De stoffen van Joke hebben alweer een nieuwe bestemming, ook dit wordt vervolgd...

La douce France: Carcassonne

Op een lichtbewolkte maandag vertrokken we voor een dagje Carcassonne (klik), zo'n 100 kilometer bij onze camping vandaan. Onderweg prachtig glooiend landschap met grote strorollen...

Toen we Carcassonne naderden zaten we met ogen op steeltjes te kijken waar het oude gedeelte te zien was, nergens dus... Totdat we ineens door het centrum heen de bordjes volgend de oude stad zagen...
Wat een imposant bouwwerk...

Deze mensen waren er ook... Binnen de muren was het errug druk, te druk voor ons. We hebben geluncht op een terrasje en even gekeken in een paar winkeltjes, maar vertrokken snel weer naar de buitenkant van de muur. Daar liep bijna niemand! En zo genoten we van het uitzicht over de stad. Wat een ongelofelijke prestatie om dit alles te bouwen... We waren onder de indruk!

En wat draagt zij daar in haar hand?

Een Japans theebewaarpotje, natuurlijk in een mooie blauwgroene kleur... Er was een theewinkeltje waar je meteen een kopje heerlijke thee kreeg aangeboden... Honderden theesoorten en zware Japanse theepotjes van gietijzer, prachtig bewerkt! Theeglazen, -kopjes en -potjes! Ik kon het natuurlijk niet laten dit potje mee te nemen, bij gebrek aan serviesgoed thuis ;-)

Daarna snel naar de rustige kant van de muur!

Toen we door dit straatje liepen in de 'gewone'  stad viel ik voor dit kleurenpalet!

Toen we wegreden uit Carcassonne zagen we lange tijd de oude cité als een onneembare vesting boven het landschap uitsteken...

Met dank aan DH die de foto's maakte met handinstelling omdat de camera die dag haperde door een per ongeluk omgezet knopje!

Van steekjes & sterren...

Vandaag tijd en aandacht voor een wat oudere quilt die nog niet af is. Dat zit zo...
Gisteren gingen we op familiebezoek en een hele tijd op de stoel zitten, da's niks voor mij. Mijn mond kan wel babbelen, terwijl mijn handjes ook wat doen. Eerst dacht ik wat sterren mee te nemen, maar dat leek me bij nader inzien niet zo handig, al die losse stukjes, één windvlaagje...
Ineens dacht ik aan het rozenquiltje, dat al een hele tijd mij smekend aankijkt om doorgequilt te worden, maar waar ik met een boogje omheen wandel!

Gistermiddag is het quiltje meegeweest en heb ik er - zonder ring - heel wat steekjes aan gedaan. En ineens vind ik em weer leuk! Mijn streven is nu om iedere week in elk geval een blokje te doen. Er zijn in totaal negen blokjes, waarvan er al vijf klaar zijn. Over pakweg een maand zijn de blokjes klaar. Daarna kijken we naar de rand en de kleine vierkantjes op de hoekjes. Afgesproken? Afgesproken!

Ik laat ook nog even de sterrenoogst van afgelopen week zien. Doordat ik ze willekeurig neergelegd heb krijg je een goed beeld van de kleur. Nu nog witte hoekjes en mijn sterren kunnen aan elkaar... Maar rustig aan, dan breekt het lijntje - draadje - niet!
Intussen heb ik een idee gekregen voor de applicaties, deze vind ik niet zo mooi. Bij  haar (klik) zag ik op de plaats van de applicaties sterretjes, zo mooi! Even helemaal naar beneden scrollen, trouwens...
Ik heb haar meteen gemaild of ze het vervelend vindt als ik ook sterretjes maak. En het antwoord kwam al snel: geen enkel probleem... Dus bij deze dames, het idee van de sterretjes is van Joke afkomstig!

La douce France: Nogmaals Olargues...

Waarschuwing vooraf: dit is een eindeloze log over een eindeloos fijne dag!
Dit was onze eerste blik op Olargues, een van de mooiere plaatsjes in Frankrijk. Links de oude brug, ook wel de brug van de duivel ofwel 'Pont du diable' genoemd... Tegen de heuvel aan het oude middeleeuwse dorpje met helemaal boven op de heuvel de oude toren.
We parkeerden onze auto en gingen op verkenning...

Langs kleine 'kruip-door-sluip-door' poortjes en straatjes wandelden we door het dorp en over de oude brug. Ondertussen filosoferend over het wonen in zo'n dorpje, naar binnenglurend bij huizen die te koop stonden...

En zo kwamen we aan bij Fleurs de Olargues (klik) aan de voet van de brug. We streken neer op het terras met de bedoeling om er even wat te drinken en te reserveren voor de avond. Jacqueline, de buurvrouw van de camping, had hier met man en kinderen geluncht en was dolenthousiast... Het uitzicht vanaf het terras was prachtig, dat hield al een belofte in!

Op een hoekje stonden deze schitterende kommen, waardoor ik meteen aan Supergoof moest denken...
We vervolgden onze wandeling en kwamen in het nieuwere gedeelte van Olargues terecht, waar een oude spoorlijn liep. In de Rue de la Gare ontdekten we een winkel: Un Air de Campagne. Ik viel bijna flauw: oud-linnen, serviesgoed, glaswerk, boeken en foto's: geweldig! Maar ook jammetjes, honing, allerlei producten van kastanjes, kaarsjes, prentjes. Een winkeltje om van te dromen. De schilderijtjes aan de muur waren gemaakt van handwerkjes en knoopjes, zo mooi! Ik heb er een heleboel ideeën opgedaan voor leuke kleine kadootjes! Eerlijk gezegd durfde ik niet te vragen of ik mocht fotograferen....

Natuurlijk ging ik niet met lege handen de winkel uit. Deze schitterende sauskom mocht voor een redelijk prijsje mee...

...en heeft inmiddels een plekje in de keuken gevonden!

Terug naar Olargues na een prachtige wandeling door de Gorges d'Heric, waarover later meer. We kwamen terug op het terras van Fleurs  waar we genoten van het veranderende licht...

DH op het nog lege terras dat al snel vol zal zitten... De bomen overdekten het terras en zorgen overdag voor verkoeling.

Terwijl de lucht verder verbleekte genoten we van een amuse: een koele, maar pittige gazpacho (klik) geserveerd in een klein glaasje. Erbij heerlijk warm vers gebakken brood met kruiden. Bij iedere gang werd er ander brood geserveerd, steeds vers en warm!
De uitbaters van het restaurant zijn Deens en onze conversatie was deels Frans en deels Engels. Kwamen we er niet uit, dan schakelden we over op het Engels, maar iedere keer begonnen we weer in het Frans, heel komisch!   
 

 

En zo verstreek de tijd en werden de eerste lichtjes aan de overkant ontstoken...

Ook wij kregen een lichtje in de boomboven ons... Wij genoten van ons voor- en hoofdgerecht: eendeborstfilet en lamsvlees. De hoeveelheden waren precies goed en heerlijk. De bijgerechtjes en sausjes waren bijzonder en zeer smaakvol!

Na de kaas met alweer ander vers en warm brood kwam dit overheerlijke dessert op tafel! Van een toetje kun je hier niet meer spreken...
Daar gaat ie: een mini crème brulé met rozemarijn, perziken en abrikozen uit de tuin gemarineerd in een streeklikeur, chocolademousse met een vleugje koffie, een minibrownie met citroenroom en een streepje rode vruchtensaus van vruchten uit de tuin.
Zelden aten we zo heerlijk en ongedwongen!
De avondlucht koelde verder af en DH begon het koud te krijgen. Joan, de eigenares, deelde warme plaids uit... aan de dames op het terras! En ik kreeg een heerlijke plaid omgehangen, terwijl ik het helemaal niet koud had, hahaha...

Met deze laatste blik over Olargues namen we afscheid en reden we nagenietend van deze heerlijke dag terug naar de camping.

Wil je meer lezen over dit fantastische restaurant? Lees dan het artikel in de Ariadne at Home van mei 2009.
Jacqueline, bedankt voor deze geweldige tip!