Huwelijksreis...

Hmmmmm, huwelijksreis naar Ameland, hoe klinkt dat? Heerlijk wandelen en fietsen in de duinen, genieten van elkaar, zon, zee en strand...
Helaas, ik ga niet op huwelijksreis, die tijd is geweest! Wie er dan wel gaan?

De bijenkoninginnen die hier klaarstaan! In ieder kastje zitten één of meerdere volken van het ras buckfast en zij gaan naar Ameland voor hun bruidsvlucht. Het zijn jonge koninginnen die pas geboren zijn en op Ameland bevrucht gaan worden door buckfast darren (= mannetjesbijen). Zo kan de koningin zorgen voor nageslacht.
Iedere koningin is natuurlijk omringd door hofdames die haar tijdens de wittebroodsweken in de watten gaan leggen...

Dit zijn de kastjes van DH. Nu zijn de kastjes dicht, maar op Ameland zullen de kastjes geopend worden. Zie je de openingen? De koningin zal dan uit vliegen en hopelijk bevrucht worden, zodat ze eitjes kan gaan leggen.

De zeven kastjes van DH staan bij de rest...
Waarom de koninginnen helemaal naar Ameland gaan? Op Ameland zijn alleen maar buckfastdarren, zodat de koningin de raseigenschappen van buckfast kan doorgeven aan haar nageslacht. Omdat Ameland is omgeven door water, kunnen darren van andere rassen daar niet komen en is de kans op zuivere bevruchting groot. De eigenschappen van buckfastbijen zijn wel belangrijk: zachtaardigheid, zwermtraagheid, het zijn goede haalbijen. Vooral dat eerste is belangrijk. Het is niet leuk om bij mooi weer je huis in te moeten vluchten omdat de bijen vervelend zijn. Of dat je geen frambozen kunt plukken of boontjes omdat je binnen de kortste keren bijen in je kuif hebt...

Deze kastjes komen net terug van Ameland, als het goed is zijn deze koninginnen de afgelopen veertien dagen bevrucht. Het weer is niet erg gunstig geweest de afgelopen weken, dus laten we hopen dat het toch goed is gegaan!
In het verleden heeft DH een andere bijensoort gehad: carnica's. Ik schreef hier (klik) over de carnicakoningin die per trein naar ons toe kwam en geteelt was op Schiermonnikoog, daar is het bevruchtingsstation van de carnicabijen. De carnica is overigens ook een prima bij, DH heeft bijna dertig jaar carnica's gehad!
De laatste jaren hadden we krengerige volken, wat op zich niet ligt aan de carnica, maar wel aan het niet zuiver houden van de volken. Dan worden het straatduivels!
Tijd dus om de volken te vernieuwen. Omdat in onze buurt veel imkers buckfastbijen hebben, wilde DH overstappen en daar is na een mislukte overstap vorig jaar de afgelopen winter hard aan gewerkt. Lezen, nog meer lezen, andere imkers bezoeken die volgens een bepaalde methode werken, schema's maken, bijenstal afwerken, volken ophalen die vorig jaar al besteld waren en huisvesten in nieuwe kasten. En nu kan DH rustig in de bijen werken, meestal zelfs zonder kap. Dat was in voorgaande jaren niet mogelijk...

Terug naar de dijk bij de boot naar Ameland...
Er is een cameraploeg van Omrop Fryslan aanwezig die een reportage maakt. Mensen worden geïnterviewd en het halen en brengen van kasten wordt op film vastgelegd.

Intussen komt de veerboot van Ameland aan...
De kastjes gaan in de vrachtwagen en zullen op Ameland gelost worden. Later zullen de kastjes opengezet worden, zodat de koninginnen hun bruidsvlucht kunnen gaan maken.

DH en ik blijven nog even aan de waddenkust. In Wierum zitten we op de dijk en genieten van het weidse uitzicht...

We zien een groepje wadlopers ploeteren vanaf Schiermonnikoog, zij liever dan ik... Het is heerlijk aan het water!

En recht voor ons: Ameland...
Over veertien dagen gaan we de koninginnen weer ophalen!

Ooops...I did it again!

Ik was al een mooi eindje op dreef met mijn bijenquiltje... Mooie zachte honingtinten in de voor bijen heel bekende hexagonvorm...

Gewoon begonnen met de 'bloemen' aan elkaar naaien... Totdat ik deze week ontdekte dat het hartstikke scheef werd...
Krab krab achter beide oren, daar had ik wel eens iets over gehoord bij deze en gene op het weblog, maar nooit begrepen hoe dat nou precies zat. Nou ik kan je vertellen, ik weet het nu wel ;-(

Gisteravond tijdens een aflevering van 'Andere tijden' over Nederlands Indië alles met een klein schaartje losgeknipt. Ondertussen luisterend en met een half oog kijkend naar die uitzending. Heel leerzaam! Toen het afgelopen was had ik mijn lapje uitgehaald en ...

Zesendertig nieuwe bloemblaadjes getekend en uitgeknipt, goed voor zes nieuwe bloemen erbij...

En natuurlijk 'hartjes' in de vorm van een bijenstofje...

Ik ben nog steeds blij met de stofjes en het toevoegen van rode kleuraccenten, anders was het wel hopeloos saai geworden! Gisteren kwamen er weer een paar stofjes bij. Ik moest voor mijn werk in de buurt zijn, dus na afloop van het gesprek kon ik even door naar De Frottende Freule (klik).
In het bakje met gele stoffen, waren er drie die heel goed bij pasten, die mochten mee naar huis met nog een klein rolletje...

Dit weekeinde ga ik een begin maken met het herstellen van mijn bijenquiltje, en dan nu op de goede manier... Aldoende leert men, bezint eer gij begint, enz. enz.
Jane laat ik even een weekje liggen, dan vind ik de wybertjes vast weer leuk: nu even niet ;-)
En dan nog een laatste nieuwtje: er zijn hier vanmorgen al drie koninginnen geboren en het kunnen er nog veel meer worden. Of we in een paleis wonen? Nee, het zijn bijenkoninginnen!

Vloeibaar goud...

Het is er weer: vloeibaar goud! Ofwel overheerlijke zoete voorjaarshoning...
Het lekkerste is het om zo je vinger door de ongezeefde honing te halen en te genieten van de honing en de minuscule wasdeeltjes die er dan nog inzitten ;-)

Kijk eens zo'n fantastisch honingraam met verzegelde honing!

En hier een raam met deels verzegelde honing...

Met de ontzegelvork haalt DH de zegeltjes van het raam om daarna de honing te kunnen slingeren...

Hier kun je goed de zegeltjes zien, die de honingcellen afsluiten. Die honing is erin gestopt door de bijen als voedselvoorraad. Bijen halen nectar uit bloemen en in de maag van de bijen wordt de nectar omgezet in honing. De bijen stoppen de honing in de cellen met de hexagon-structuur waar wij quiltsters zo gek op zijn! Daarna wordt er een dekseltje opgemaakt in de vorm van een waszegeltje...

Een voor de helft ontzegeld raam...

Die ontzegelde ramen worden verticaal in een korf gezet in de honingslinger, zeg maar een soort centrifuge. Door de honingslinger te draaien wordt de honing uit de cellen geslingerd tegen de zijkant van de slinger.

De honing zakt langs de wand naar beneden en wordt via een kraantje afgetapt in een honingemmer met een dubbele zeef: bovenin een grove, en daaronder een fijne zeef. Zo worden wasdeeltjes en eventuele andere ongerechtigheden uit de honing gezeefd.

Dit zijn de zegeltjes die van de honingramen verwijderd zijn met de ontzegelvork, de honing wordt eruitgespoeld  en de was wordt opnieuw gebruikt voor bijenraten...

De geslingerde ramen worden weer in de kast teruggehangen...

Terwijl DH met het slingeren bezig was kwam een van de trouwste honingafnemers langs. Zo leuk om het enthousiasme te zien en het genieten van de eerste honing!
Er staan nu weer wat potjes op de plank...

En terwijl ik met dit blogje bezig ben denk ik aan de bijenquilt. Die heeft al heel lang in de kast gelegen: tijd om daar weer es wat hexagonnen aan te gaan zetten!
Daar heb ik de komende twee weken heerlijk de tijd voor...

Voorjaarsdag...

Vandaag scheen de zon en was het een prachtige dag. De bijen vlogen uit en DH ging een deel van de fruitbomen snoeien. Zo heerlijk dat de schapen nu weer thuis lopen en je in een wollige wei kijkt!
Er zijn trouwens nog geen lammetjes bij gekomen. De eerste twee zijn een jongen en een meisje...

Sfeerplaatje!

De zon ging schitterend onder...

Bij het uitzoeken van de foto's ontdekte ik dat tijdens het maken van de foto's er steeds een ander nieuwsgierig hondje in beeld is. Hier zie je Fiep, herkenbaar aan de opstaande oortjes... Ze houdt de schapen in de gaten!

Haha, hier zie je nog net een glimp van Sam... Baas, wat doe je nou?

Tuurlijk is Jet er ook. Die zou het gekraai van de haan eens missen... Leuk hè, dat die rakkers altijd in de buurt van ons zijn!
De eerste bomen zijn gesnoeid, hopelijk hebben we weer een mooi fruitjaar...

Gele bijen-bloemen-quilt...

Ondertussen doe ik wat steekjes aan de gele bijen-bloemen-quilt... Het is een heerlijk werkje tussendoor. Ja, en weer hexagonnen hè, 't is een verslaving!

De basis van iedere bloem is het stofje met de bijen. Die komt in het midden van iedere bloem, daaromheen gele blaadjes in allerlei variaties...

Voor wat meer pit en kleur ben ik nog even door de lapjesvoorraad heen gewandeld en kwam deze vrolijkerd tegen...

...en deze beauty! De stof heeft een ingeweven motief en voelt heel zacht aan. Past er prima tussen.
En die haar zit niet op je scherm, stop maar met poetsen, denk dat het een Fiephaartje is...

Ik mag graag naar de lapjescombinaties en kleurtjes kijken...

Daarom staat de mand met lapjes binnen handbereik naast me op de bank!

Mijn kleine hexagonnen-speldenkussentje is mijn makker, samen met de heerlijke scherpe en buigzame spelden van Clover. Ideaal!

Gauw verder met de volgende bloem!
Achter de schermen wordt ook nog aan en ander project gewerkt...

Een dagje Dartmoor...

DH wilde heel graag eens kijken in Buckfast, waar Broeder Adam als monnik leefde. Broeder Adam heeft het bijenras Buckfast (klik) ontwikkeld. Via de Motorway 5 reden we in ruim twee uur naar Buckfastleigh, de plaats waar de abdij staat waar Broeder Adam woonde...

Hier zie je de kerk met aan de zijkant de abdij...
Geen zichtbare sporen van de beroemde grondlegger van de Buckfastbij...
Geen honing in de abdijwinkel, alleen honing uit Italië en Frankrijk, terwijl de abdij ruim zevenhonderd bijenvolken heeft...

Wel een aantal lavendeltuintjes en een kruidentuin ingedeeld in verschillende vakken naar de functie van de kruiden...

IJzerhard...

In de tuinen waren beelden, en bij ieder beeldje stond het opschrift als op de foto! DH en ik lagen in een deuk. Nogal suggestief en dat in een kloostertuin...

Deze dames kijken absoluut niet blij! We gaan vertrekken, we gaan naar Dartmoor (klik)...

Net buiten Buckfastleigh gaat de weg vrij steil omhoog en even later rijden we door een woest landschap met een dreigende lucht...

Op de voorgrond zie je bloeiende gele brem of heide met varens...

Zo woest en leeg, wat een verschil met de lieflijke Cotwolds! Geniet maar mee...

Schapen en koeien lopen vrij rond in het gebied. Op parkeerplaatsen overal hangen aanwijzingen wat te doen bij een ziek of gewond dier. De schapen hebben allerlei kleuren, zodat ze waarschijnlijk goed herkenbaar zijn. We vonden het nogal storend!

De koeien staan vlak langs de weg, uitkijken geblazen dus, soms steken ze zomaar de weg over!

Wat is dit schitterend, wel erg verlaten...

Midden in het gebied ligt Princetown (klik), een plaats die geheel in het teken staat van de grote gevangenis die er staat... Wel wat desolaat allemaal!

We rijden na ons bezoek aan Dartmoor door naar de kust. Daarover in een volgend blog!