Zet em op DS...

Vandaag is het voor DS een belangrijke dag: hij wordt in het UMCG geopereerd. Het is de laatste operatie - hopen we - in een reeks die vrij snel na zijn geboorte in gang gezet is.

Onze trouwdag...

fluitekruid

cow parsley

hollands kant

queen anne's lacy

anthriscus sylvestris

...

Vandaag zijn DH en ik 19 jaar getrouwd en bijna 31 jaar samen...

DH en DS lagen nog op een oor, toen ik wegging om het fluitekruid vast te leggen: het is dé plant die bij onze trouwdag hoort... Terwijl ik gehurkt in het natte gras ruzie maakte met het fototoestel hoorde ik achter me de wielewaal (klik). De roep van de wielewaal is onmiskenaar, daar vergis je je niet in... Zo mooi!
Na een halfuurtje kwam ik thuis en liep naar achteren op zoek naar DH om mijn beklag over dat stomme fototoestel te doen. Hij stond bij het schapenhok. "Zo mooi", zei hij, "ik hoor de wielewaal..."

Ik sneed wat fluitekruid en nam het mee om thuis in mijn nieuwe Franse kan te zetten...

Lege vazen met Valentijn...

Nee, geen bossen bloemen vandaag hier voor Valentijnsdag - zou wel heel spannend zijn trouwens ;-). Wel een zonnetje op een lege fles rosé van Franse komaf...

...en op diezelfde fles een cicade (klik), waarvan het geluid onmiskenbaar aan Zuidfranse campings doet herinneren met warme avonden waarop een lekker glaasje rosé er wel ingaat!

Of twee glazen melkflesjes uit Engeland, met in de hals Dairycrest (klik), het merk van de zuivel. De inhoud is 568 ml, ofwel een pint (klik). Toen we een aantal jaren geleden twee keer in hetzelfde huisje verbleven stond er twee keer een flesje verse melk voor ons klaar. Ik vond dat wel een mooi welkom en de flesjes zijn leuk voor een enkele bloem...
Hoe kom ik hier nu weer op, op een dag als vandaag?

DH is de kelder aan het uitruimen geweest. Want niet alleen de zolder is een beetje vol hier, nee we zijn onderaan begonnen met verzamelen ;-) Hier zie je de vazen en flesjes die mogen blijven, netjes afgewassen. Er staan nu drie dozen met glaswerk dat weggaat: een naar de glasbak, een naar de kringloop en een voor weggeven en kadootjes. DS zou de doos van de glasbak wegbrengen. Zou, want de doos staat nog in de bijkeuken. Heb ik even geluk, want ik wil toch de Franse fles en de Engelse flesjes nog bewaren en die zitten in die doos, overigens door mijzelf daar ingedaan... Ik was net aan het mopperen op DS, maar nu ben ik stiekem een klein beetje blij...
Zo het is al omgeruild: vijf waxinelichtjeshoudertjes van het Zweedse warenhuis en een dito tulpenvaas, een goede ruil vind ik. Ik ben ervan overtuigd: van deze ruil, komt geen gehuil...

slaapmutsje...

In de tuin bloeien momenteel volop slaapmutsjes (klik), vrolijke bloemetjes die de tuin bij afwezigheid van zon toch een zonnige aanblik geven...

Overdag staan de bloemen helemaal open te bloeien...

's Avonds gaan ze in de slaapstand, de bloemblaadjes vouwen dicht...

De kleuren in de tuin varieren van geel tot diep en fel oranje...

Van Vero (klik) kreeg ik de Sunshine Award. Dankjewel Vero! De zon kunnen we allemaal goed gebruiken... Daarom: pluk allemaal zoveel slaapmutsjes als je wilt en geniet van de mooie ranke bloemetjes en de ingenieus opgevouwen bloemblaadjes in de avond!
Ik neem vanavond geen 'slaapmutsje' maar rol zo mijn bed in. Het heeft nauwelijks geonweerd vannacht, maar één van onze vier bengels is panisch voor onweer en ging te keer bij een klein rommeltje in de verte... Op slag was ik klaarwakker. Dacht je dat ik daarna weer in slaap kon komen? Nee, dus...

Welterusten!

Ik zit te broeden...

Heb je dat ook weleens? Dat je helemaal hieperdepiep bent van alle ideetjes die in je hoofd rondfladderen, maar die nog even niet mogen, waar je zogezegd nog op zit te broeden? Dit eierkastje kon mijn hoofd zijn, echt waar, boordevol met plannetjes... 

Met deze mooie stofjes, die ik alvast in mooie stapeltjes klaarleg en die ik blijf aaien...

...en met deze prachtige rozen waar ik helemaal romantisch van word...

STOP! Eerst ga ik verder met de huisjesquilt, die al een klein dorpje begint te worden...
En dan...

...misschien een piepklein plannetje, zoals dit piepkleine eitje!
Morgen meer huisjesquilt...

Rollegies...

Hier wordt hard gewerkt! Het nieuwe jaar nadert met rasse schreden en daarom moeten er rolletjes gebakken worden...
De rolletjes van Vegter (klik) zijn wereldberoemd in het noorden en erg lekker. Veel mensen doen er slagroom in en dat is een probleem vanwege de spuitmond op de bussen met kant en klaar slagroom. De kranten stonden er vol van!  
Gelukkig hebben wij dat probleem niet: met het recept van mijn (oud) collega H. is slagroom overbodig...

Fred enTrees waren ook van de partij en onder de handen van F. groeide de stapel rolletjes gestaag.
En lekker dat ze waren! De rolletjes symboliseren het nieuwe jaar dat zich gaat ontvouwen. Niemand weet wat het jaar in petto heeft...

Intussen bakten DS en zijn vriendin Luikse wafels. Samen met warme frambozensaus en slagroom een prima afsluiting van een eenvoudige doch voedzame maaltijd: bonensoep gemaakt door F., stokbrood met kaasjes en dus de wafels...
En toen wachtte een puinhoop in de keuken, die gelukkig weer aan kant is met hulp van vele handjes! Morgen is het weer een puinhoop: dan worden er hier traditioneel oliebollen en appelflappen gebakken!

Vrolijk Pasen!

Waarom is de kleur geel met Pasen verbonden? Waarom eten mensen eieren met Pasen en wat is de rol van de Paashaas in het geheel?
Allemaal vragen waarover we hier aan tafel gefilosofeerd hebben. Oorspronkelijk is Pasen een christelijk feest waarbij de kruisiging en opstanding van Jezus Christus wordt herdacht en gevierd...
Op internet kwam ik verschillende verklaringen tegen, een aantal vind je hieronder...
De symboliek van de kleur geel heeft een kerkelijke achtergrond. Wit en geel zijn de kerkelijke kleuren voor Pasen. Daarnaast is geel een echte voorjaarskleur... De haas wordt al lang gezien als het symbool voor de vruchtbaarheid en het voorjaar. Pasen valt in het voorjaar... Dat de haas met eieren in de weer is heeft mogelijk te maken met het feit dat vogels hun eieren wel in verlaten hazenlegers leggen, daarnaast zijn eieren ook een symbool van vruchtbaarheid, van feest en van wederopstanding en wedergeboorte... Vroeger werden in de vastentijd weinig of geen eieren gegeten, waardoor er met Pasen een voorraad eieren was...
Hoe het ook zij: Ik wens iedereen een paar fijne paasdagen!

Nieuwjaar...

Daar is ie dan: het nieuwe jaar! We hebben er vannacht al een heel stuk van meegemaakt... gaaap!
Sinds jaar en dag worden er in Drenthe 'knieperties' en 'rollegies' gegeten rond Oud- en Nieuw.
De knieperties = wafeltje dat tussen ijzers geknepen en gebakken wordt, staan voor het afgelopen jaar, dat zich aan je geopenbaard heeft, geen geheimen meer heeft...
De rollegies = opgerolde knieperties, staan voor het nieuwe jaar, waarover je nog weinig weet, en dat verrassingen voor je in petto heeft...
Natuurlijk moet je knieperties en rollegies zelf bakken, die zijn het allerlekkerst! Toch komen de nieuwjaarsrolletjes van Vegter (klik) een heel eind in de buurt, ik vind ze heerlijk! Al zolang als ik me kan herinneren waren de rolletjes in deze tijd van het jaar in huis. Mijn moeder had grote metalen blikken van Vegter, waarin de kruiden in de keukenkast bewaard werden.
Op nieuwjaarsdag kregen we een 'nieuwjaarsrolletje', zoals mijn moeder ze altijd noemde. En vandaag gaan wij aan de rol...
De rolletjes liggen op het ontbijtbordje dat mijn moeder als kind had, het is me heel dierbaar.

Sterrenregen...

Vannacht met een plaid om in je tuin of op je balkon naar de sterrenregen gekeken? En stiekem aan al je stille wensen gedacht en gehoopt dat deze in vervulling zouden gaan?
Bij ons was niets te zien, dus ben ik lekker mijn bedje ingedoken! Vroeger gingen mijn zussen en ik met dit boekje en een zaklamp onder leiding van mijn moeder achter de schuur sterren kijken. Nog steeds krijg ik een warm gevoel als ik op een heldere avond verschillende sterrenbeelden herken: Orion, Cassiopeia, Voerman, Pleiaden. Ook het steelpannetje - de Grote Beer - en de Kleine Beer zie je regelmatig. Toen we in 1991 in Curacao waren en ik daar de Grote Beer aan de hemel zag was ik ontroerd...

Als we vroeger met mijn moeder achter de schuur stonden en zij ons uitlegde dat het Heelal oneindig is, voelde ik me als kind zo klein en kon ik het amper begrijpen. De sterren en planeten intrigeerden me enorm. Toen we in 1973 met vakantie waren in Oostenrijk kon je de eerste satelliet Sky-lab (klik) 's avonds langs de lucht zien gaan. Iedere avond op dezelfde tijd kon je bij helder weer een hel verlichte stip dezelfde baan zien volgen: heel bijzonder!
Mocht je eens in de gelegenheid zijn, ga dan eens het Melkwegpad (klik) wandelen in de bossen bij Hooghalen in de buurt van de Radiosterrenwacht. Op schaal zijn hier de planeten uit het Zonnestelsel neergezet en er worden allerlei zaken uit de astronomie uitgelegd. De route eindigt vlakbij het voormalig Kamp Westerbork. Terug kun je het Bospad nemen met allerlei info over de natuur. Deze route voert deels over de heide.

Buitenshuis was dan geen ster te zien, in huis is dat wel anders: de laatste dagen is er hard gewerkt aan de sterren van GAQ. Ik naaide een hoekpunt al vast aan het middenblok om vast het resultaat te kunnen zien. Ik twijfel nog over de applicaties, maar dit kan altijd nog...

En hier zijn de andere drie deels met witte hoekstukjes eraan. Het maken van de sterren viel me mee! Dankzij de tips van haar (klik) zijn de puntjes netjes bij elkaar gekomen... Ik ga rustig verder en moet op zoek naar stof voor de randen, die heb ik nog niet...

Tenslotte zijn deze twee - nou goed anderhalve - sterren in Frankrijk op de camping gemaakt. Deze sterren zijn voor een andere quilt bestemd!
We 'sterren' nog rustig even verder...

Op een stille morgen in maart...

Met de regels "Hebban olla vogala..." reageerde Corrie op mijn logje 'Ruim zicht' van 20 maart. Het zijn de eerste woorden van een van de oudste Nederlandstalige gedichten. Ze worden toegeschreven aan een Vlaamse monnik, die in Rochester in Engeland deze regels in zijn moedertaal neerpende voordat hij met zijn eigenlijke werk begon. En dit alles ruim negenhonderd jaar geleden...
Het hele gedicht gaat als volgt:

Hebban olla vogala nestas

hagunnan hinase hic ende thu

wat unbidat ghe nu...

Vertaling: Hebben alle vogels nesten begonnen behalve ik en jij; wat wacht ge nu?

Buiten zijn veel vogels met nesten in de weer. Ook hier geldt het recht van de sterkste... Op de bovenste foto zie je het nestje dat een staartmees vorig voorjaar in de clematis maakte. Wij zaten in onze serre op de eerste rang en konden alles goed zien en foto's maken van de 'bouw'...

Niet veel later vonden we het nestje buiten op de grond. Een andere vogel heeft het nestje waarschijnlijk vernield... Zie je hoe mooi het nestje opgebouwd is met mosjes en veertjes? Een prachtig warm nest!

En dit piepkleine eitje lag bij het nestje. We hebben het binnen op de schoorsteen gelegd met een lucifer erbij, zodat je goed kunt zien hoe klein het is. Toch wel een wonder dat daar een klein vogeltje uit kan komen...

Terug naar de dichtregels van Corrie, nou ja, de Vlaamse monnik!

In 2002 kon je zelf een gedichtenbundeltje samenstellen en af laten drukken door uit een voorselectie van 540 gedichten over de Liefde, zelf 10 gedichten te kiezen. En dat alles onder het motto: 'Hebban olla vogala...'

Ik vond het een superleuk project en las heerlijk in al die mooie gedichten. Ik koos gedichten van Gerrit Achterberg, Herman Gorter, Rutger Kopland en Jean Pierre Rawie.

Maar het mooiste gedicht komt van Gerrit Krol (klik):

Opnieuw moesten wij, noodlot,

op een stille morgen in maart

elkaar zien staan, de straat

waar zij stond achterin, voor ik,

de handen langs de vensterbank,

voorbij het holle der portieken,

haar tegenging, ontving wat zij

tot het midden had bewaard:

een lachje zijdelings; o god

hoe dapper kunnen wij dan verder!

Wat rest er van ons samenzijn?

Mij alleen de pijn toen ik omzag

haar van achteren te zien de schouders

en de vraag of zij zich redt.

Het is één van mijn dierbaarste gedichten...