Bericht uit de uilen...boom!

Op ons terras staan twee bomen. Ooit waren het twee mooie ronde prunussen, de rechter is inmiddels dood en de linker is een woeste, warrige rommelboom. Waarom ze er dan nog staan? Omdat de afstand tussen de beide bomen ideaal is voor de hangmat...

Maar nu komt die linker boom mooi van pas... voor een jonge kerkuil!
Tijdens het avondeten ontdekte DH de uil in de boom, vanaf zijn plekje aan tafel in de keuken...
Vandaag hebben we het uitvoerig over de uilen gehad, omdat ik vannacht wakker schrok van een ijselijke kreet en daarna hevig gepiep en gekrijs en een bonk. Ik verdacht een van de uilen van het vangen van een prooi, maar na het ontdekken van een jong in de boom weet ik het niet. Zouden de ouders de jongen hebben verjaagd?

Op 9 juni waren de uilen nog heel pluizig, en was er van veren nog geen spoor...

Het hartvormige gezicht en de snavel zijn hier mooi in beeld. Op de achtergrond nog twee broertjes/zusjes!

'Je ziet ons toch niet hè?'

Op 30 juni is er al veel pluis verdwenen en is er een begin van een verenpak ontstaan... Zie je ook de vleugels van de uil rechts?

Vier dagen later is al het dons verdwenen en is het lelijke uilskuiken van het begin opgedroogd tot een mooie jonge uil...

Schitterend dat hartvormige gezicht!

Tenslotte deze prachtige uil. Hopelijk gaat hij of zij een fijn leven hier in de omgeving tegemoet...

...te beginnen in deze boom... Vorig jaar zat er weken lang een jonge uil in de catalpa voor het huis, ik schreef er hier (klik) een blogje over. We wachten met spanning af hoe het verder gaat...

Het uilenhuis veertien dagen later...

Het is al bijna veertien dagen geleden dat we in het uilenhuis gekeken hebben, ga je mee?

De eerste aanblik: een heel groot uilskuiken die als een bol watten in de hoek zit en drie kleinere jongen bij elkaar in een knoedel op een bedje van...braakballen, restanten van kadavers, botjes...
Slik, het is even wennen aan de kinderkamer daar boven!

Oh... wat zijn ze bijzonder om te zien, het hartvormige gezicht zie je bij het rechter jong al een beetje ontstaan. En de poten zijn al goed ontwikkeld!

Hier zie je grootste jong bij de andere, wat een enorm verschil hè?

En nog een plaatje... Pa en Moe Kerkuil zijn op jacht naar eten. Er wordt heel goed voor de jongen gezorgd, getuige de vele lijkjes!

Uilskuikens in het uilenhuis...

Weet je nog dat we in het voorjaar van 2013 een uilenhuis (klik) hebben gebouwd in de schuur en het in de verhuur hebben gezet?
Inmiddels is het alweer even bewoond, hebben pa en ma kerkuil het huis ingericht en zijn aan kindertjes begonnen...
Terwijl ik binnen voorzichtig het uilenhuis open maak - wiebel, wiebel op de ladder - staat DH buiten met de camera in de aanslag. Het duurt maar even en eerst vliegt er één uil naar buiten en daarna nog één. Pa en ma zijn dus samen thuis!

Ze strijken samen neer in de acaciaboom die op de scheiding met de buren staat. Heel even zitten ze samen, maar daarna gaat één van tweeën er vandoor. Wat een lange vleugels heeft de uil, kijk maar mee hoe hij/zij wegvliegt...

En weg...

Als je geen sterke maag hebt moet je nu maar niet verder kijken. Gelukkig is dit geen geurblog, want in het uilenhuis stinkt het verschrikkelijk. Daar mag wel eens even lekker gesopt worden. Voor de mensen die wel wat rommel in huis gewend zijn: kijk rustig verder!

Binnen is het intussen een behoorlijke janboel. Te midden van dode muizen en mollen liggen er twee of drie uilskuikens in het uilenhuis... Je ziet al een begin van veertjes bij een van de uiltjes.

Zo lijkt het net een schattig eendje, maar ze zijn me lelijk ;-)

We laten ze snel weer met rust, zodat pa & ma snel terug kunnen keren op het honk...

Gezocht: perenboombewoners...

De ladder staat al klaar: DH gaat peren plukken...en Jet gaat helpen ;-)

De boom hangt behoorlijk vol, het belooft een mooie oogst te worden!

Eenmaal in de boom doet DH een mooie ontdekking: een prachtig gecamoufleerde en geïsoleerde vogelwoning, want zo kun je dit nestje gerust noemen!
Met wol en hondenhaar is de binnenkant bekleed, de buitenkant heeft een mooie moslaag, zo kunstig en mooi gemaakt...

Hier kun je het nog beter zien. Onze mond valt open, we hebben helemaal niets gemerkt van deze bewoner(s), vind je het niet prachtig?

En vanuit zijn of haar paleis had de vogel een prachtig zicht op ons huis. Zo werden wij goed in de gaten gehouden!

Deze vogel heeft een beetje meegeholpen dat de perenoogst dit jaar zo mooi is. Hij of zij heeft vast een heleboel insecten gevangen, die niet van onze peren hebben gesnoept! De vogel zat er veilig, want we bespuiten het fruit niet, wat wil je nu nog meer?
Nou... we zouden maar wat graag willen weten, welke vogel hier gehuisd heeft, maar of we daar ooit achter komen...
Over vogels gesproken, 'onze' kerkuil zit nog steeds in de boom maar wordt voortdurend belaagd door vlaamse gaaien, die in groepjes krijsend de uil proberen te verjagen. Dat staat me helemaal niet aan, die vreselijke rovers houden huis onder de jonge vogeltjes en nu hebben ze het op de uil voorzien. Ook dat is natuur...

Een (jonge?) kerkuil...

Als je aan het grasmaaien bent kijk je meestal voor je op het gras... Verdwaalde ballen, hamsters, stokjes en zo kunnen vervelende obstakels vormen bij het gladscheren van ons biljartlakentje...
Nou eh... knollenveld, maar dat terzijde!
DH keek niet naar het gras, maar in de catalpa die voor het huis staat, en abrupt stopte het geluid van de motormaaier en kwam hij mij vertellen wat hij gezien had...

We slopen samen terug en na enig speuren, zag ik hem ook zitten: een uil!

Wat leuk dacht ik, één van de ransuilen is terug! Ransuilen??? Nog een keer goed kijken, het ís helemaal geen ransuil, het is een kerkuil...
En het diertje kijkt dapper terug!

Dat prachtige hartvormige hoofd met die witte tekening: het is een tyto alba (klik), zoals een kerkuil in het echie heet.

Al drie dagen zit de kerkuil hier, althans hebben wij hem in de smiezen! Wellicht is het een jong dat niet meer welkom is in de kast in onze schuur?
We houden het uiteraard in de gaten...

Toen ik net in de tuin liep om de dahlia's te bekijken en te fotograferen, keek ik omhoog in het 'lachende' gezicht van de uil... Ja, toch nóg een fotootje gemaakt. 'k Durf niet dichterbij of op een trapje, want dan is de vogel gevlogen, ben ik bang...

Heerlijk dagje weg!

Gisteren waren we in het prachtige nieuwe atelier van Jookies (klik) in Eibergen voor een dagje handwerken, lachen, kletsen en genieten van elkaars gezelschap en te zien wat iedereen maakt. Zo veel verschillende soorten quilts, maar ook veel borduurwerk, allemaal prachtig!
Willy (klik), Gerda (klik), Ingrid (klik), Anke (klik), Willeke (klik), Joyce (klik), Johanna (klik) en Joke, samen vormen we een bont gezelschap! Warempel waren we gisteren af en toe stil, er werd ijverig geborduurd en er werden lapjes aan elkaar gezet.
Wat is haar winkel prachtig geworden...

Veel prachtige hoekjes met mooie spulletjes...

Waar je ook kijkt, alles is in 'Jookies-stijl', de warmte en gezelligheid stralen ervan af!

En nu zit ik in mijn keuken, kijk uit het raam en geniet van het winterse uitzicht! Mijn gedachten zijn bij gisteren. Om mijn mond speelt een lach, mijn kaken malen: chocolade, caramel...
De heerlijke pot-vol-koekjes om zelf te bakken, het leuke konijnen-schaartje, het borduurtje, het heerlijk geurende bloemetje, teveel om op te noemen.
Veel om nog eens over te mijmeren! Veel om nog niet over na te willen denken, maar het stiekem wel doen, zoveel inspiratie!
En... mocht je na 5 februari in de buurt van Eibergen zijn: ga bij Jookies kijken!

Logboeken...

Een kwart van de ganzen vliegt... Ook het tussenrandje met de roosjes klopt na vier keer meten, drie keer tekenen en ja... één keer knippen ;-)
Ik was blij dat het gelukt was en het er netjes aanzit...

Ik ben in januari 2011 begonnen aan de Azura, zoals je hier kunt zien. Een hele tijd heeft de quilt in een hoekje gelegen, maar nu de 'Blauwe Stad' klaar is, mag ik me uitleven op de voorjaarskleuren. Ik vind het weer leuk om met lapjes in de weer te zijn!
Mooi hè, dat ik de Azura ook in een boek kan bekijken...

Al mijn logjes heb ik nu op de boekenplank. Leuk? Ja, heel erg, ik kan nu gemakkelijk even bladeren en snuffelen, en ze zijn vastgelegd mochten ze verloren gaan op het wereld wijde web. Da's een fijn idee! Voorin ieder boek staan de titels en paginanummers, zodat ik gemakkelijk logjes terug kan vinden...
769 bladzijden Balsemien, bijna evenveel als het aantal logjes: 799 alweer. Zo, genoeg!

En daar is ie weer... Vanochtend zaten er twee, nu al sinds vanmiddag één. We verbeelden ons dat dezelfde uilen steeds op dezelfde plaatsen zitten in de boom. Zo lijkt deze uil wel een dikke poes, maar als de ransuil in de gaten heeft dat je naar hem/haar kijkt, is het maar een iel slank beestje met heel grOte Ogen!

En dat is drie!

Het is geen 1 aprilgrap, er is niet met de foto's geknoeid, maar vanmiddag rond 15.30 uur kwam DH binnen met de vraag of ik wel goed in de boom gekeken had... En moet je nou eens kijken!
Het is toch niet te filmen dit?

Terug van weggeweest...

Zijn jullie er nog flink tussen genomen ter gelegenheid van 1 april? De zon schijnt hier en ik geniet van  het heerlijke gevoel dat het geeft... De blauwe lucht met een paar witte, lome, onschuldige wolkjes: ineens lijkt de zomer een stuk dichterbij...
Een uur geleden kwam DH met een lachende blik en een gesloten hand binnen. "Gevonden!", meldde hij triomfantelijk.

Even ter opfrissing... Weet je nog dat ik ineens mijn houten naaldenkokertje miste na een middagje lekker buiten quilten afgelopen zomer? Nou, dát kokertje, daar kwam DH mee aan.

Gevonden op het gazon slagveld dat grasveld heet... En nee, hier zijn geen paaseieren uitgegraven of zo!

Hier wordt gespeeld, gerausd en... hier werd een naaldenkokertje naar toe gesleept! DH vond het op een plek waar allemaal kleine houtjes naar toe gesleept waren, een soort verzamelplek van hondenspeelgoed...

En de dader(s)? Dat is in elk geval niet deze lieve oude dame die buiten onder de veranda in het zonnetje lag/ligt te soezen. De andere drie zijn met de baas op stap naar de schapen, die kan ik even niet ondervragen ;-) Ik zal er wel nooit achterkomen... En nu wil je zeker wel even in het naaldenkokertje kijken?

Van deze naaldjes wordt je quiltje niet mooier, ze gaan dus in de prullenbak. Jammer dat het kokertje onbruikbaar is geworden, maar ik ben blij dat de naaldjes terecht zijn en geen enge dingen hebben veroorzaakt...
Zo, en nu verder met DS, nog even een klein steuntje geven bij het leren voor de laatste tentamens Engels, Nederlands en Economie.

En ja, ik weet het, het wordt erg saai, maar ze zijn er weer met zijn tweeën en ze genieten net als ik van de zon... Vanochtend was ik alweer om 7 uur beneden om te kijken en toen zaten ze alweer lekker met zijn tweetjes in de laurier.