Affo - deel II

Tadadada...  De Tessellating Star, helemaal klaar! Zo uit de wasmachine en droogtrommel en helemaal goed gelukt, jippie! Eindelijk een quilt helemaal afgemaakt... Kijk maar mee!

En nog een keer helemaal, DH gaat schuil achter de quilt... De afmeting is 98 x 112 cm.

En weet je wie er vannacht wel erg graag onder zou willen liggen?

Affo - deel I...

Terwijl ik de laatste steekjes aan de Tessellating Star quilt, komt DH met een verkleumd lammetje binnen. Het is een meisje en ze is vanmorgen om 11 uur geboren. Moederschaap likte het ene lammetje wel helemaal schoon en droog, maar dit schaapje werd een beetje vergeten...
Ook mocht het niet drinken en liet ze het aan haar lot over. Ik heb het lammetje helemaal warm gewreven, en daarna mocht ze in een handdoek en daarna in mijn sjaal gewikkeld op temperatuur komen, terwijl ik verder quiltte, want de quilt MOET af!

DH reed intussen naar de winkel om lammetjesmelk te halen. We hebben de hele lammerperiode zonder gekund, maar nu was het toch nog nodig. DH heeft een beetje biest afgetapt bij de moeder en dat hebben we in een flesje gegeven en daarna het lammetje even bij laten komen...

Zo is het net een kangaroe, ze is vuilwit met vlekjes en heeft een roetzwarte stip bij haar bekje, zie je wel? Haar moeder wil haar echt niet hebben, toen DH het nogmaals probeerde ging ze echt stoten en dat kan natuurlijk niet! Op de valreep - er moeten nog twee schapen aflammeren -  toch nog een flesselam...

In de schuur stond nog een grote doos. Met wat kranten erin is het een veilig plekje voor het lammetje. Met een vol buikje en warmgewreven kan ze even bijkomen en slapen...
De doos staat rechts naast me en ik quilt als een bezetene rustig door, vandaag zal mijn quilt af!

Intussen is het lammetje allang weer wakker. Het slaapje en vooral de eerste biest hebben haar goed gedaan: ze staat luidkeels te blèèren in de doos. Even later is ze al uit de doos gesprongen toen ik even uit de keuken was gegaan.
Nu zit ze bij DH op schoot voetbal te kijken, ze wilde niet meer in de doos en ik heb één doof oor!

En kijk eens hoe ver het met mijn quiltje staat... Ik hoor de centrifuge draaien, nooit eerder was een wasje zó spannend en leuk... En ook dat is niet helemaal waar. Ik weet nog dat ik als tiener op de drempel voor de wasmachine zat in afwachting van een spijkerbroek die nog wel erg donkerblauw was en waarvan ik hoopte dat ie flink bleek zou zijn na de eerste wasbeurt. Dat viel nog wel mee tegen, maar ooo wat zat die broek eerst strak!
Ik ga naar mijn quiltje kijken, tot later!

Nee, nog niet af...

Vandaag maar eens een UFO uit de mand opgediept. Gek is dat, als ik weer begonnen ben met het doorquilten vind ik het wel weer leuk, maar het gaat jammer genoeg niet zo snel als ik wil... Tussendoor wegleggen om iets anders te gaan doen, is niet handig, het duurt steeds een hele tijd (lees maanden) voordat ik het weer oppak.
Natuurlijk gaat het niet om het einddoel maar ook om de weg erheen, maar nu wil ik de quilt gewoon klaar hebben. Punt.

Ik heb geprobeerd het doorquilten zonder ring te doen, maar vind dat niet prettig. En aan mijn gele naaldentrekker ben ik helemaal verslaafd, als ie op tafel ligt tijdens het quilten voelt het kaal aan de wijsvinger.
Het schijnt dat tijdens het doorquilten mijn tong uit mijn mond hangt. Ik ben er vandaag diverse malen op gewezen en er werd bij vermeld dat tijdens het lapjes aan elkaar zetten of borduren mijn tong keurig binnenboord is. Rararara...

Nog 12 van de vijftig sterren moeten doorkruist worden met kleine steekjes, de omtrek van de sterren heb ik allemaal al gedaan. Daarna nog twee zoompjes afwerken. En dan...
Eerst dat maar eens voor elkaar zien te krijgen!

Lente-kriebels & lente-huisje...

Vorig jaar vlak voor Pasen was ik bij 't Hoorntje (klik) in Diphoorn, een gehucht bij Sleen. Daar hebben ze een uitgebreide collectie serviesgoed van Emma Bridgewater, waarvan deze mokken met eitjes en veertjes een speciale uitgave zijn. Ik was er meteen weg van...
Afgelopen jaar dronken DH en ik regelmatig uit de mokken en tot mijn stomme verbazing zei DH een keer dat hij dit serviesgoed zo mooi vindt. Tja, dat had hij dus beter niet tegen mij kunnen zeggen ;-))

Nu staat hier sinds vanmiddag deze theepot in de kast in de keuken. Ik zit voorlopig niet meer in de woonkamer, dat snap je wel. Waren het de voorjaarskriebels? Hoe dan ook, ik heb me vorige week vergrepen aan deze theepot en zij heeft een week mooi ingepakt op een plekje in huis liggen wachten op mijn verjaardag. Vanmiddag kon ik het niet meer uithouden: de theepot moest uitgepakt worden. Ik vond de gelegenheid bijzonder genoeg, al ben ik nog niet jarig!

Is ze niet beeldschoon? Ik denk dat DH de theepot ook leuk vindt ;-)) Ik vrees dat mijn serviesverslaving in het rijtje van boeken, chocola en stofjes past.
Voorlopig ga ik er gewoon lekker van genieten!

Intussen heb ik een potje thee gezet van losse thee van DE met jasmijn en blauwe bloemetjes erdoor. En daar passen natuurlijk heerlijke chocolade eitjes bij...

Het zijn Engelse chocolade-eitjes met een krokant glazuurlaagje.

Vandaag is het eerste kievitsei gevonden in Friesland, las ik vanmorgen bij de nieuwberichten. Afgelopen week liepen DH en ik 's avonds laat buiten met de hondjes en we hoopten 'onze' uil te spotten, toen we in het bouwland verderop kieviten hoorden. DH zei dat het hem aan vroeger herinnerde en hij er gelukkig van werd.

Tenslotte is hier mijn lente-huisje van deze week: zachtblauw!

Blanche steekjes...

De laatste weken heb ik regelmatig aan Blanche de Valck geborduurd. Zeker nu ik mijn daglichtlamp heb, kan er ook in de avonduren wat gedaan worden... Terwijl ik naar een detective kijk (lees: luister) of zomaar mijn gedachten laat gaan, groeien de alfabetten onder mijn handen... Ik heb nu bijna een kwart van de alfabetten klaar en een heel stuk van de bovenste rand gemaakt. Ik borduur nog steeds met het garen van mijn eerste klosje en kan er voorlopig nog wel mee toe. Het linnen is 19-draads.

Hier zie je een overzichtsfoto, het begint wat te worden nu... Het patroon is moeilijk, er staan soms maar vier letters naast elkaar op ruitjespapier en dan moet je zelf bij de volgende letter de goede hoogte bepalen...

Soms zijn de gotische letters bijna - of helemaal - onherkenbaar. 't Is dat je hier in het midden de IJ ziet staan, maar had je de X en de Z herkent? Ik niet! Het blijft een ontzettende leuke puzzel deze letterlap van Blanche de Valck...

Ik ga in een rustig tempo verder: "Al het goede komt langzaam!"

Oh, die lieve lammetjes...

In de wei is het een drukte van belang... Meer dan 40 lammetjes zijn er geboren en ze maken het  goed! Van het virus hebben we (nog) niets gemerkt en we hopen dat dat zo blijft. Deze foto is van een paar jaar geleden, de lammetjes die nu geboren worden zijn minder bont... ook hebben we nog niet één lammetje aan de fles, dankzij goede zorgen van DH.

Een paar weken geleden ontdekte DH dat een a.s. moeder zich in de wei afzonderde achter een stapel bielzen en opgerold hekwerk om te gaan bevallen. Vorig jaar is dit schaap ook op deze plek bevallen, kennelijk beviel het goed :-) Dus snel naar binnen om het fototoestel te halen. Ondertussen puft het schaap, gaat liggen, weer staan, draait een rondje...

Om de bevalling niet te verstoren zijn de foto's met een telelens gemaakt. Dit is een typische 'wee'-houding, het duurt niet lang meer...

Even later is het eerste lammetje geboren! Meteen wordt het vlies erafgehaald en wordt het lammetje helemaal schoongelikt...

En als je goed kijkt zie je het eerste lammetje al staan en het tweede lammetje dat net geboren is wordt ook door moeder schoon en drooggelikt.

Lammetje één drinkt al! Lammetje twee moet nog even bijkomen en wennen aan de nieuwe wereld...

Even later komen nieuwsgierige vriendjes en vriendinnetjes even kennismaken en bedenken dan dat het daar een lekker zonnig plekje is...

Nog meer kraambezoek...

Zo, de bevalling en het eerste badje zijn bijna klaar...

En terwijl moederschaap de cameraman in de gaten houdt, staan beide schaapjes binnen een halfuurtje op eigen pootjes...

Een goed begin...

...is het halve werk! Dit is trouwens de titelpagina van 'Begin!', een uitgave van Happinez, een mooi bladerboek dat momenteel in de keuken ligt.
Over begin gesproken, iemand heeft in mijn poësie-album dit versje geschreven:

Begin de dag met een dansje

Begin de dag met een lach

Wie vrolijk kijkt in de morgen

Die lacht de hele dag...

Meestal kijk ik niet zo heel vrolijk 's ochtends vroeg als de dag voor mij begint. En lachen is er ook niet altijd bij. Het klaart al op als ik de sinaasappelpers hoor of zelf sinaasappels sta te persen. Iedere dag - nou ja bijna - drinken we vers sap. Met een puberzoon in huis weet je dat hij in elk geval die vitaminen meteen binnen heeft...
Laten er nou gisteren bij Appie bloedsinaasappelen (klik) liggen!

Daarom blijven deze oranje jongens en meisjes in het net...

Vroeger zag je bloedsinaasappels veel vaker. Als kind vond ik ze maar raar en natuurlijk minder lekker dan een gewone. Een sinaasappel was zeker geen dagelijkse kost, we kregen er altijd een van de Zondagschool met kerst, samen met een boekje van W.G. van der Hulst (klik) of van An Rutgers van der Loeff-Basenau (klik). Een sinaasappel mee naar school mocht nooit: mijn moeder vond dat geklieder niets waard. En jammer dat ik dat vond, want met zo'n sinaasappelschil die overbleef als de sinaasappel in vier parten gesneden was, daar kon je nog wel iets leuks mee doen: in je mond ermee en grijnzen, tandjes eruit snijden, etc... Heb ik later allemaal ingehaald ;-))
Terug naar de bloedsinaasappel... Toen ik aan DS vroeg hoe een bloedsinaasappel er van binnen uit zou zien, dacht hij ongeveer zoals een donkerroze grapefruit. Hij was verbaasd toen hij dit zag...



Het sap heeft wel een mooie egale kleur, mmmmmmmmmmmmmm....! Het testpanel vond de smaak wel wat vlakker dan van een gewone sinaasappel...

Huis & Hond...

Zaterdagavond alweer: hoogste tijd voor huisjes! Ik heb gisteren en vandaag toch nog een huisje gemaakt. Weliswaar in etappes maar toch...

Op deze foto zie je de motiefjes in de witte stoffen, leuk hè, ik ben er helemaal enthousiast over...

Sinds vorige week heb ik een daglichtlamp, een supersonische LED-lamp, wat een licht hè! De lamp is in allerlei bochten te buigen en geeft superlicht. Ik ben er erg blij mee!
De lamp is multifunctioneel, maar dat ontdekken jullie nog wel ;-))

Toen ik net even in de keuken kwam zag ik Kop & Kont, ofwel Sam & Jet... Moegespeeld en moegehold liggen ze vaak in elkaar gekruld te slapen. Sam ligt links en Jet rechts...

Sam... De rustigste van ons kwartet, bedaard ligt ze graag een beetje hoog zodat ze de tuin kan overzien. Af en toe wandelt ze even naar achteren om even bij de schapen te kijken...
Sam: "Ja,ja naar de schapen, naar de composthoop zul je bedoelen! Dat doe je heel sneaky, je gaat er niet rechtstreeks naar toe, stel je voor zeg. Nee, dat doe je anders. Je loopt met een schijnheilige kop naar achteren zodat die domme baas denkt dat je bij de schapen gaat kijken. Na de kas sla je even rechtsaf en oh, wat een heerlijks kun je daar aantreffen! Soms rol ik daar lekker doorheen, dat vindt de vrouw dan weer minder leuk...

Jet... De stuiterbal, de wildebras. Maar ook zo ontzettend aanhankelijk en lief. Ze vindt het schapendrijven geweldig, maar kan zo slecht op haar beurt wachten...
Jet: "Dan moet ik soms wachten omdat Fiep en Sam eerst mogen. Ik ben het er helemaal niet mee eens. Weet je hoe je dat oplost? Kop in de nek, even flink je keel schrapen en jodelen maar! Ondertussen trek ik hard aan de riem en spring ik alle kanten op. Ik wil op die manier afdwingen dat ik als eerste mag, ik moet nog wel even oefenen want het lukt nog niet zo erg...

Heerlijk vooruitzicht...

Al bijna een week bivakkeer ik met mijn snotkop op bed. Af en toe kom ik er even uit - maar echt jofel is het nog niet...

Gelukkig heb ik wel een heel leuk vooruitzicht: we gaan eind april naar Zweden! Net als drie jaar geleden ga ik Josien (klik) opzoeken. Dit keer ga ik niet alleen maar gaan DH en DS ook mee.

Onze moeders waren schoolvriendinnetjes heel vroeger, pas door hun dood hebben wij elkaar leren kennen... Ik kijk er ontzettend naar uit!

Afgelopen week joegen 's nachts de leeuwen achter mij aan, die hier in de buurt waren losgelaten: moeders met welpjes. Wellicht moederschapen die in mijn verwrongen koortshoofd lammetjes beschermden? Overdag las ik 'Bonita Avenue' van Peter Buwalda (klik), een bijzonder maar ook bizar boek. Een boek waar je van bij moet komen als je het uit hebt. Een boek dat je achter elkaar uit wilt lezen, maar ook niet omdat je wel aanvoelt dat wat er nog moet gaan komen je in de wurggreep neemt...
Als je het boek weglegt besef je gelukkig dat je gewoon veilig in je eigen bedje ligt ver weg van alles wat in het boek voorbij komt.
Ik heb bewondering voor de schrijver: hoe krijg je het bij elkaar verzonnen en hoe verdiep je je in de materie om het allemaal te kunnen schrijven.
Meer mensen die het gelezen hebben?