Nee, nog niet af...

Vandaag maar eens een UFO uit de mand opgediept. Gek is dat, als ik weer begonnen ben met het doorquilten vind ik het wel weer leuk, maar het gaat jammer genoeg niet zo snel als ik wil... Tussendoor wegleggen om iets anders te gaan doen, is niet handig, het duurt steeds een hele tijd (lees maanden) voordat ik het weer oppak.
Natuurlijk gaat het niet om het einddoel maar ook om de weg erheen, maar nu wil ik de quilt gewoon klaar hebben. Punt.

Ik heb geprobeerd het doorquilten zonder ring te doen, maar vind dat niet prettig. En aan mijn gele naaldentrekker ben ik helemaal verslaafd, als ie op tafel ligt tijdens het quilten voelt het kaal aan de wijsvinger.
Het schijnt dat tijdens het doorquilten mijn tong uit mijn mond hangt. Ik ben er vandaag diverse malen op gewezen en er werd bij vermeld dat tijdens het lapjes aan elkaar zetten of borduren mijn tong keurig binnenboord is. Rararara...

Nog 12 van de vijftig sterren moeten doorkruist worden met kleine steekjes, de omtrek van de sterren heb ik allemaal al gedaan. Daarna nog twee zoompjes afwerken. En dan...
Eerst dat maar eens voor elkaar zien te krijgen!

Lente-kriebels & lente-huisje...

Vorig jaar vlak voor Pasen was ik bij 't Hoorntje (klik) in Diphoorn, een gehucht bij Sleen. Daar hebben ze een uitgebreide collectie serviesgoed van Emma Bridgewater, waarvan deze mokken met eitjes en veertjes een speciale uitgave zijn. Ik was er meteen weg van...
Afgelopen jaar dronken DH en ik regelmatig uit de mokken en tot mijn stomme verbazing zei DH een keer dat hij dit serviesgoed zo mooi vindt. Tja, dat had hij dus beter niet tegen mij kunnen zeggen ;-))

Nu staat hier sinds vanmiddag deze theepot in de kast in de keuken. Ik zit voorlopig niet meer in de woonkamer, dat snap je wel. Waren het de voorjaarskriebels? Hoe dan ook, ik heb me vorige week vergrepen aan deze theepot en zij heeft een week mooi ingepakt op een plekje in huis liggen wachten op mijn verjaardag. Vanmiddag kon ik het niet meer uithouden: de theepot moest uitgepakt worden. Ik vond de gelegenheid bijzonder genoeg, al ben ik nog niet jarig!

Is ze niet beeldschoon? Ik denk dat DH de theepot ook leuk vindt ;-)) Ik vrees dat mijn serviesverslaving in het rijtje van boeken, chocola en stofjes past.
Voorlopig ga ik er gewoon lekker van genieten!

Intussen heb ik een potje thee gezet van losse thee van DE met jasmijn en blauwe bloemetjes erdoor. En daar passen natuurlijk heerlijke chocolade eitjes bij...

Het zijn Engelse chocolade-eitjes met een krokant glazuurlaagje.

Vandaag is het eerste kievitsei gevonden in Friesland, las ik vanmorgen bij de nieuwberichten. Afgelopen week liepen DH en ik 's avonds laat buiten met de hondjes en we hoopten 'onze' uil te spotten, toen we in het bouwland verderop kieviten hoorden. DH zei dat het hem aan vroeger herinnerde en hij er gelukkig van werd.

Tenslotte is hier mijn lente-huisje van deze week: zachtblauw!

Blanche steekjes...

De laatste weken heb ik regelmatig aan Blanche de Valck geborduurd. Zeker nu ik mijn daglichtlamp heb, kan er ook in de avonduren wat gedaan worden... Terwijl ik naar een detective kijk (lees: luister) of zomaar mijn gedachten laat gaan, groeien de alfabetten onder mijn handen... Ik heb nu bijna een kwart van de alfabetten klaar en een heel stuk van de bovenste rand gemaakt. Ik borduur nog steeds met het garen van mijn eerste klosje en kan er voorlopig nog wel mee toe. Het linnen is 19-draads.

Hier zie je een overzichtsfoto, het begint wat te worden nu... Het patroon is moeilijk, er staan soms maar vier letters naast elkaar op ruitjespapier en dan moet je zelf bij de volgende letter de goede hoogte bepalen...

Soms zijn de gotische letters bijna - of helemaal - onherkenbaar. 't Is dat je hier in het midden de IJ ziet staan, maar had je de X en de Z herkent? Ik niet! Het blijft een ontzettende leuke puzzel deze letterlap van Blanche de Valck...

Ik ga in een rustig tempo verder: "Al het goede komt langzaam!"

Oh, die lieve lammetjes...

In de wei is het een drukte van belang... Meer dan 40 lammetjes zijn er geboren en ze maken het  goed! Van het virus hebben we (nog) niets gemerkt en we hopen dat dat zo blijft. Deze foto is van een paar jaar geleden, de lammetjes die nu geboren worden zijn minder bont... ook hebben we nog niet één lammetje aan de fles, dankzij goede zorgen van DH.

Een paar weken geleden ontdekte DH dat een a.s. moeder zich in de wei afzonderde achter een stapel bielzen en opgerold hekwerk om te gaan bevallen. Vorig jaar is dit schaap ook op deze plek bevallen, kennelijk beviel het goed :-) Dus snel naar binnen om het fototoestel te halen. Ondertussen puft het schaap, gaat liggen, weer staan, draait een rondje...

Om de bevalling niet te verstoren zijn de foto's met een telelens gemaakt. Dit is een typische 'wee'-houding, het duurt niet lang meer...

Even later is het eerste lammetje geboren! Meteen wordt het vlies erafgehaald en wordt het lammetje helemaal schoongelikt...

En als je goed kijkt zie je het eerste lammetje al staan en het tweede lammetje dat net geboren is wordt ook door moeder schoon en drooggelikt.

Lammetje één drinkt al! Lammetje twee moet nog even bijkomen en wennen aan de nieuwe wereld...

Even later komen nieuwsgierige vriendjes en vriendinnetjes even kennismaken en bedenken dan dat het daar een lekker zonnig plekje is...

Nog meer kraambezoek...

Zo, de bevalling en het eerste badje zijn bijna klaar...

En terwijl moederschaap de cameraman in de gaten houdt, staan beide schaapjes binnen een halfuurtje op eigen pootjes...

Een goed begin...

...is het halve werk! Dit is trouwens de titelpagina van 'Begin!', een uitgave van Happinez, een mooi bladerboek dat momenteel in de keuken ligt.
Over begin gesproken, iemand heeft in mijn poësie-album dit versje geschreven:

Begin de dag met een dansje

Begin de dag met een lach

Wie vrolijk kijkt in de morgen

Die lacht de hele dag...

Meestal kijk ik niet zo heel vrolijk 's ochtends vroeg als de dag voor mij begint. En lachen is er ook niet altijd bij. Het klaart al op als ik de sinaasappelpers hoor of zelf sinaasappels sta te persen. Iedere dag - nou ja bijna - drinken we vers sap. Met een puberzoon in huis weet je dat hij in elk geval die vitaminen meteen binnen heeft...
Laten er nou gisteren bij Appie bloedsinaasappelen (klik) liggen!

Daarom blijven deze oranje jongens en meisjes in het net...

Vroeger zag je bloedsinaasappels veel vaker. Als kind vond ik ze maar raar en natuurlijk minder lekker dan een gewone. Een sinaasappel was zeker geen dagelijkse kost, we kregen er altijd een van de Zondagschool met kerst, samen met een boekje van W.G. van der Hulst (klik) of van An Rutgers van der Loeff-Basenau (klik). Een sinaasappel mee naar school mocht nooit: mijn moeder vond dat geklieder niets waard. En jammer dat ik dat vond, want met zo'n sinaasappelschil die overbleef als de sinaasappel in vier parten gesneden was, daar kon je nog wel iets leuks mee doen: in je mond ermee en grijnzen, tandjes eruit snijden, etc... Heb ik later allemaal ingehaald ;-))
Terug naar de bloedsinaasappel... Toen ik aan DS vroeg hoe een bloedsinaasappel er van binnen uit zou zien, dacht hij ongeveer zoals een donkerroze grapefruit. Hij was verbaasd toen hij dit zag...



Het sap heeft wel een mooie egale kleur, mmmmmmmmmmmmmm....! Het testpanel vond de smaak wel wat vlakker dan van een gewone sinaasappel...

Huis & Hond...

Zaterdagavond alweer: hoogste tijd voor huisjes! Ik heb gisteren en vandaag toch nog een huisje gemaakt. Weliswaar in etappes maar toch...

Op deze foto zie je de motiefjes in de witte stoffen, leuk hè, ik ben er helemaal enthousiast over...

Sinds vorige week heb ik een daglichtlamp, een supersonische LED-lamp, wat een licht hè! De lamp is in allerlei bochten te buigen en geeft superlicht. Ik ben er erg blij mee!
De lamp is multifunctioneel, maar dat ontdekken jullie nog wel ;-))

Toen ik net even in de keuken kwam zag ik Kop & Kont, ofwel Sam & Jet... Moegespeeld en moegehold liggen ze vaak in elkaar gekruld te slapen. Sam ligt links en Jet rechts...

Sam... De rustigste van ons kwartet, bedaard ligt ze graag een beetje hoog zodat ze de tuin kan overzien. Af en toe wandelt ze even naar achteren om even bij de schapen te kijken...
Sam: "Ja,ja naar de schapen, naar de composthoop zul je bedoelen! Dat doe je heel sneaky, je gaat er niet rechtstreeks naar toe, stel je voor zeg. Nee, dat doe je anders. Je loopt met een schijnheilige kop naar achteren zodat die domme baas denkt dat je bij de schapen gaat kijken. Na de kas sla je even rechtsaf en oh, wat een heerlijks kun je daar aantreffen! Soms rol ik daar lekker doorheen, dat vindt de vrouw dan weer minder leuk...

Jet... De stuiterbal, de wildebras. Maar ook zo ontzettend aanhankelijk en lief. Ze vindt het schapendrijven geweldig, maar kan zo slecht op haar beurt wachten...
Jet: "Dan moet ik soms wachten omdat Fiep en Sam eerst mogen. Ik ben het er helemaal niet mee eens. Weet je hoe je dat oplost? Kop in de nek, even flink je keel schrapen en jodelen maar! Ondertussen trek ik hard aan de riem en spring ik alle kanten op. Ik wil op die manier afdwingen dat ik als eerste mag, ik moet nog wel even oefenen want het lukt nog niet zo erg...

Heerlijk vooruitzicht...

Al bijna een week bivakkeer ik met mijn snotkop op bed. Af en toe kom ik er even uit - maar echt jofel is het nog niet...

Gelukkig heb ik wel een heel leuk vooruitzicht: we gaan eind april naar Zweden! Net als drie jaar geleden ga ik Josien (klik) opzoeken. Dit keer ga ik niet alleen maar gaan DH en DS ook mee.

Onze moeders waren schoolvriendinnetjes heel vroeger, pas door hun dood hebben wij elkaar leren kennen... Ik kijk er ontzettend naar uit!

Afgelopen week joegen 's nachts de leeuwen achter mij aan, die hier in de buurt waren losgelaten: moeders met welpjes. Wellicht moederschapen die in mijn verwrongen koortshoofd lammetjes beschermden? Overdag las ik 'Bonita Avenue' van Peter Buwalda (klik), een bijzonder maar ook bizar boek. Een boek waar je van bij moet komen als je het uit hebt. Een boek dat je achter elkaar uit wilt lezen, maar ook niet omdat je wel aanvoelt dat wat er nog moet gaan komen je in de wurggreep neemt...
Als je het boek weglegt besef je gelukkig dat je gewoon veilig in je eigen bedje ligt ver weg van alles wat in het boek voorbij komt.
Ik heb bewondering voor de schrijver: hoe krijg je het bij elkaar verzonnen en hoe verdiep je je in de materie om het allemaal te kunnen schrijven.
Meer mensen die het gelezen hebben?

At Home...

Boven in de schuur hebben we een nestkast voor een kerkuil geplaatst... Ieder jaar is er een gevecht tussen de kauwtjes en de kerkuil wie er in de kast mag nestelen. Ook dit jaar is het raak. 's Avonds hoor je de uil krijsen (klik) en vlak boven ons hoofd op de serre neerstrijken....

De kauwtjes zitten voor de opening, tenminste overdag... 's Avonds kijkt de uil vanuit het 'oelegat' uit over zijn gebied. DH wil de nestkast verder van de opening afzetten en een verbindingsbuis maken. Hierdoor wordt het in het nest zelf donker, iets dat de uil wel, en de kauw niet prettig vindt. We zullen zien wie de sterkste blijkt te zijn. Een nest met kerkuilen lijkt ons wel erg leuk!

In de keuken hangt deze houtsnede van Siemen Dijkstra (klik), een van mijn lievelings kunstenaars. Het is een ode aan de kerkuil die zich al sinds de bouw van ons huis in 1998 's avonds laat horen. Soms hebben we het geluk een glimp van hem op te vangen in de vlucht, soms zie je de uil in het gat zitten met zijn bijzondere hoofd...

In de muziek komt de uil ook terug. Deze lp van Gerry Rafferty stamt uit 1979 en kreeg ik van mijn toenmalige lief. Het nummer 'Night Owl' (klik) vind ik nog steeds mooi, evenals de meeste andere nummers die erop staan.

Deze week maakte ik ook weer een huisje, een groen huisje met voorjaarskleuren...

...en voorjaarsstofjes... Dit is een Japans stofje gekocht bij Petra Prins

In de wei is het al volop voorjaar er zijn inmiddels al bijna 30 lammetjes geboren! Het gaat gelukkig erg goed en van het virus hebben we hier geen last. Wat een prachtig staatsieportret vind je niet? Vooral van die heerlijke eigenwijze uitstaande oortjes kan ik enorm genieten...

Vanuit de keuken is dit onze blik op de kraamkamer. De verrekijker ligt onder handbereik, zodat de moeders niet (onnodig) gestoord worden tijdens de bevalling. En dat is een groot voordeel van het Drents Heideschaap: het is een zelfredzaam sober ras en daar houden we van!
Binnenkort een fotoreportage over de lammetjes!

Februari...

Zo halfweg februari krijg ik de kriebels, het verlangen naar de lente wordt erg groot. Thee uit deze beker van Emma Bridgewater verwarmt in elk geval het lijf, de plaatjes op de mok verwarmen het hart...

Hartverwarmend is ook deze Award die ik van Lupineke (klik) heb gekregen. Dit 'Zeeuws meisje' schrijft over het leven aan de kust en de dingen die zij in haar leven tegenkomt. We volgen elkaar trouw! Dankjewel Lupineke...
Ik weet niet zo goed aan wie ik de Award zal geven. Mijn bloglezers zijn me alle erg lief!

Het boek met de titel 'Februari' lezen we met de leesclub waar ik lid van ben. Het is mijn beurt om de avond voor te bereiden en dus ben ik het boek extra goed aan het lezen. Ik ben nog niet heel enthousiast, al ben ik nu op de helft. Het verhaal blijft - naar mijn idee - teveel steken in allerlei metaforen die van het verhaal afleiden en er te dik bovenop liggen. Het thema is wel interessant, maar niet goed uitgewerkt. Tot zover uw commentator...
Ondertussen zijn er ook nog wat steekjes gedaan aan Blanche...

Deze bovenrand leverde nog niet zoveel problemen op, de rand is zo lang dat ik deze rij steekjes op de automatische piloot maak. Dan denk je dat het wel opschiet, maar niets is minder waar. Dus zoek ik de afwisseling op...

...en het eerste alfabet met cijferreeks is klaar! Mooie ouderwetse cijfers...

Deze gotische letters zijn een stuk ingewikkelder! Het zijn de M, N, O en een stukje P. In het patroon zijn de M en N verwisseld en na bestudering van een foto van het origineel - flink knijpen met de oogjes - heb ik ze toch maar in deze volgorde geborduurd. Binnenkort een totaaloverzicht van Blanche, anders zijn de vorderingen nauwelijks zichtbaar. En weet je wel hoeveel uren borduren er in zitten - gelukkig alleen in de vooruit dit keer!?

Terwijl ik dit zit te typen op zolder, knaagt er een of andere onverlaat aan het hout schuin boven mij, gelukkig zie ik nog geen tandjes verschijnen, maar prettig klinkt het allerminst!